Do Mosafer

دو مسافر بر در دو رهاتر در باد از غزل افتاده فرصتی بی‌فریاد چشمم این نابترین لحظه را می‌بوسد زن به من می‌گوید باش تا نان بپزد من به زن می خندم زن به من می‌خندد بی‌نفس بی سایه بی‌صدا می‌سوزد زن به شب می‌ماند شب به آوازی دور غزلی از شبنم رختی از پوست نور زن مرا می‌گوید غیبت سردی بود خاک بی‌عشق باد خاک ولگردی بود زن مرا می‌رقصد زن مرا می‌پرسد زن مرا می‌خواند زن مرا می‌فهمد من به زن می‌گویم خانه‌ات یادم هست وقت خوب گریه شانه‌ات یادم هست شانه‌ات یادم هست زن مرا می‌بوسد این تویی آری تو خواب و بیداری تو این تویی باز از نو خواب و بیداری تو این تویی باز از نو دست زن زیبا نیست دست زن نایاب است دست زن می‌روید شب شب مهتاب است زن مرا می‌رقصد زن مرا می‌پرسد زن مرا می‌خواند زن مرا می‌فهمد من به زن می‌گویم خانه‌ات یادم هست وقت خوب گریه شانه‌ات یادم هست زن به من می‌گوید وای اگر وقت گل نی برسد