Bavar Kon

باور کن صدامو باور کن صدایی که تلخ و خسته س باور کن، قلبمو باور کن قلبی که کوهه اما شکسته س باور کن، دستامو باور کن که ساقه ی نوازشه باور کن، چشم منو باور کن که یک قصیده خواهشه وسوسه ی عاشق شدن التهاب لحظه هامه حسرت فریاد کردن اسم کسی با صدامه اسم تو، هر اسمی که هس مثل غزل چه عاشقانه س پُر وسوسه، مثل سفر مثل غربت صادقانه س باور کن، اسممو باور کن من فصل بارون برگم مطرود باغ و گل و شبنم درختم، درخت خشکی تو دست تگرگم باور کن، همیشه باور کن که من به عشق صادقم باور کن، حرف منو باور کن که من همیشه عاشقم