Molaye Sabz Poosh

مولای سبز پوش ای اعتبار عشق شاعرتر از بهار ای تکسوار عشق در اشکریز باغ وقتی که گل شکست وقتی که آفتاب در من به شب نشست نام عزیز تو فریاد باغ بود یاد تو در خسوف تنها چراغ بود شب بی دریغ بود من تلخ و ناامید تو می رسیدی و خورشید می رسید وقتی پرنده ها دلتنگ می شدند دلتنگ می شدی وقتی شکوفه ها بی رنگ می شدند بی رنگ می شدی وقتی که عاشقی از عشق می سرود خرسند می شدی وقتی ترانه ای از کوچه می گذشت لبخند می شدی اعجاز تو به من جان دوباره داد مولای سبزپوش یادت به خیر باد من مثل یک درخت تنها و سوگوار در فصل برف و یخ مایوس از بهار تو آمدی و باز پیدا شد آفتاب شولای برفیم شد قطره قطره آب مولای عاطفه هم قلب تو اگر عاشق نبوده ام جز با تو این چنین با قلب خویش هم صادق نبوده ام من مثل یک درخت گل پوش می شوم در بطن هر بهار تا یک درخت سبز از تو به یادگار باشد در این دیار اعجاز تو به من جان دوباره داد مولای سبزپوش یادت به خیر باد