Vaghti Ke Nabashi

کوچه وقتی که نباشی رگ خشکیده شهر ماه تو گوش خونه گفته دیگه با پنجره قهر سقف دلبستگی بی تو واسه من سایه نداره دلم از روزی که رفتی دیگه همسایه نداره تو پی کدوم ستاره پشت ابرا خونه کردی رفتی و چیزی نگفتی گریه رو بهونه کردی من سوال ساده تو تو جواب مشکل من ردپای رفتن تو روی صحرای دل من کوچه وقتی که نباشی رگ خشکیده شهر ماه تو گوش خونه گفته دیگه با پنجره قهر سقف دلبستگی بی تو واسه من سایه نداره دلماز روزی که رفتی دیگه همسایه نداره وقتی آسمون شبهام زیر سایه چشات وقتی حتی این ترانه رنگ غربت صدات نمی ذارم این دو راهی سر راه ما بشینه نمی ذارم این جدایی رنگ فردا رو ببینه کوچه وقتی که نباشی رگ خشکیده شهر ماه تو گوش خونه گفته دیگه با پنجره قهر سقف دلبستگی بی تو واسه من سایه نداره دلماز روزی که رفتی دیگه همسایه نداره شب با فانوس اشکت می برم به روشنایی با تو میرسم دوباره به طلوع آشنایی می دونم هر جا که باشی دل تو اهل همین جاست واسه من تو اینجا اول و آخر دنیاست