Ye Dokhtar

یه دختر تو تراسِ رو به رویی یه شال سبزو هر روز میتکونه یه شال سبزو ساده که غروبا پُر از خاکستره آتش فشونه پراز خاکسترِ آرزوهایی که هر روز روی قلبش گُر میگیرن پر از خاکسترِ خوابای خوبی که هر شب تو نگاه اون میمیرن همین چند وقتِ پیش رویاشو توی خیابون بی بهونه سَر بُریدن همیشه راهِ پروازشو بستن همیشه رو خیالش خط کشیدن براش مرده و زنده فرق نداره سیاست بازا پیرا و جوونان همش دنباله قهرمان میگرده میون شاعرا آوازخونا رو دیواره اتاقش چندتا عکسه هدایت کافکا فرخزاد مایکل یه عکس خاتمی چندتا مدونا یه عکس تام کروز یه عکس فیدل براش مرده و زنده فرق نداره همش دنباله قهرمان میگرد براش مرده و زنده فرق نداره همش دنباله قهرمان میگرد همش دنباله قهرمان میگرد نمیدونه که تنها توی آینه باید دنباله قهرمان بگرده هنوز باور نداره که با دستاش جهانی میشه ساخت بی ظلم و بَرده یه دختر تو تراسِ رو به رویی شبا کنسرتِ فریادش به راهه صداش میگیره از بس غُصه داره نمیشه دیدش از بس شب سیاهه ولی زنگِ صداش میپیچه هر شب تو شهری که چراغاش رنگِ خونن دیگه چند وقته که حتی چراغِ چهار راها میترسن سبز بمونن میخواد یادِ تمومه شهر بمونه بهاری که یکی برگاشو دُزدید درختی که قرنطینه شد آخر تو فصلی که زمین برعکس میچرخید صداش لبریزه حرفای نگفتس سرش لبریزه صد آتش فشونه یه دختر تو تراسه رو به رویی یه شال سبزو هر روز میتکونه یه شال سبزو هر روز میتکونه یه شال سبزو هر روز میتکونه