Shab Bood, Biyaban Bood

شب بود بیابان بود زمستان بود بوران بود سرمای فراوان بود یارم در آغوشم هراسان بود از سردی افسرده و بی جان بود در پیش آن سیمین بر خوشگل از جسم و جان خود بودم غافل می کوشیدم بهرش از جان و دل میبردمش با خود سوی منزل گیسویش از باد و باران گشته آشفته در هر هر مویش گویی مروارید غلتان سفته طی شد راه دشوار آخر بر من و یار چون بوسک گرمی به او دادم با لبهایی چون قند بر رویم زد لبخند برد آن همه رنج و غم از یادم گیسویش از باد و باران گشته آشفته در هر هر مویش گویی مروارید غلتان سفته طی شد راه دشوار آخر بر من و یار چون بوسک گرمی به او دادم با لبهایی چون قند بر رویم زد لبخند برد آن همه رنج و غم از یادم گیسویش از باد و باران گشته آشفته در هر هر مویش گویی مروارید غلتان سفته شب بود بیابان بود زمستان بود بوران بود سرمای فراوان بود یارم در آغوشم هراسان بود از سردی افسرده و بی جان بود در پیش آن سیمین بر خوشگل از جسم و جان خود بودم غافل می کوشیدم بهرش از جان و دل میبردمش با خود سوی منزل شب بود بیابان بود زمستان بود بوران بود سرمای فراوان بود یارم در آغوشم هراسان بود از سردی افسرده و بی جان بود