To Kisti

تو کیستی که من اینگونه بی تو بی تابم؟ شب از هجوم خیالت نمی برد خوابم تو چیستی که من از موج هر تبسم تو بسان قایق سرگشته روی گردابم! تو در کدام سحر، بر کدام اسب سپید؟ تو را کدام خدا؟ تو از کدام جهان؟ تو در کدام کرانه، تو از کدام صدف؟ تو در کدام چمن، همره کدام نسیم؟ تو از کدام سبو ؟ من از کجا سر راه تو آمدم ناگاه چه کرد با دل من آن نگاه شیرین، آه مدام پیش نگاهی، مدام پیش نگاه کدام نشاه دویده ست از تو در تن من؟ که ذره های وجودم تو را که می بینند به رقص می آیند سرود می خوانند چه آرزوی محالی ست زیستن با تو مرا همین بگذارند یک سخن با تو : به من بگو که برو در دهان شیر بمیر بگو برو جگر کوه قاف را بشکاف! ستاره ها را از آسمان بیار به زیر؟ ترا به هرچه تو گویی، به دوستی سوگند هر آنچه خواهی از من بخواه، صبر مخواه . که صبر، راه درازی به مرگ پیوسته ست تو آرزوی بلندی و دست من کوتاه تو دوردست امیدی و پای من خسته ست همه وجود تو مهر است و جان من محروم چراغ چشم تو سبز است و راه من بسته است