Madar

شاید از دلسوزیات جا خورده باشم شاید برات صدامو بالا برده باشم ببخش همیشه واسه تو باعث دردم من آرزوهاتو برآورده نکردم نپرس چرا چشمای من از اشک تاره من انتخابم با بقیه فرق داره نگرد پی چیزای عادی تو وجودم من دختر یاغی و مغرور تو بودم گوشه ی پیرهن تو قایم میشدم زود دامن تو پاکترین بالش من بود هنوز پا به پام میای با بی قراری به روت نمیاری که زانو درد داری زندگیتو دادی نداری ادعاشم هیچوقت نتونستم مثه تو خوب باشم مثه تو حرف سرنوشتو بپذیرم بدی دیگران و نادیده بگیرم گوشه ی پیرهن تو قایم میشدم زود دامن تو پاکترین بالش من بود هنوز پا به پام میای با بی قراری به روت نمیاری که زانو درد داری