Javaneh

شعر من از عذاب تو گزند تازیانه شد زجه مغرور تنم ترنم ترانه شد حماسه زبان من در شب تلخ گم شدن ضیافت خواب تو را غصه عاشقانه شد برای رند در به در این من عاشق سفر وای که بی کرانه ی حصار تو کرانه شد وای که در عذاب عشق کشته شد آشنای عشق وای که نعره های عشق زمزمه شبانه شد ای تکیه گاه تو تنم سنگر قلب تو منم وای که نیزه ی تو را سینه من نشانه شد درخت پیر تن من دوباره سبز میشود که زخم هر شکست من حضور یک جوانه شد وای که در حضور شهر در بزم سوت و کور شب شب کور وحشت تور را قلب من آشیانه شد وای که آبروی تو مردِ عمل حق گوی تو بر آستان کوی تو جان داد و جاودانه شد من همه زاییده منم زخمی زخمه تنم برای های های من زخمه تو بهانه شد درخت پیر تن من دوباره سبز میشود هرچه تبر زدی مرا زخم نشد جوانه شد ای تکیه گاه تو تنم سنگر قلب تو منم وای که نیزه تو را سینه من نشانه شد درخت پیر تن من دوباره سبز میشود که زخم هر شکست من حضور یک جوانه شد