Rouzhayeh Behtar

دوباره از خودت بگو خودش یه جور دل خوشیه که این سکوت سرد تو خود خود خودکشیه وقتی که اسم داغ تو لبام و سوزن میزنه میخوام بمیرم از خوشی در این نبرد یک تنه نگو که این روزا همه سیاهن بگو روزای بهتری در راهن نگو که این روزا همه سیاهن بگو روزای بهتری در راهن روزایی از جنس خودت نازک و ترد و عسلی سبک مثه خواب سفر ته شبای مخملی پر از فکر تابستونی تو زیر زمین های خنک شهری پر از شمع گچی اسمون پر بادکنک نگو که این روزا همه سیاهن بگو روزای بهتری در راهن نگو که این روزا همه سیاهن بگو روزای بهتری در راهن دوباره از خودت بگو خودی که یاد وطن صاحب هر چه معجزه خودی که قدیس منه دوباره از خودت بگو خودش یه جور دلخوشیه که این سکوت سرد تو خود خود خودکشیه نگو که این روزا همه سیاهن بگو روزای بهتری در راهن