Toie Dar Yadam

تن بیابان دیده ام ده بی سبزینه ایست که بهارش تن تو بود نرود از یاد دلم که سکوت سنگی ام به صدایت پر گشود شب ساکتم تو که ترانه ای به لبم برگرد دل عاشقم با غم لبریز و قفسش سر کرد تویی در یادم که بی چشمانت به نگاهم پنجره نیست تویی در یادم پر از فریادم به گلویم حنجره نیست هر ده انگشت تو را با نگاهم صدها فواره‌ی نور می شمارم من غیر از خاطره ات آسمانی بر بام حافظه ام ندارم به جز باران به صحراهایم چه شبیهت معجزه بود به جز لبهایت به دیدن هایم چه حقیقت بود و سرود تویی در یادم که بی چشمانت به نگاهم پنجره نیست تویی در یادم پر از فریادم به گلویم حنجره نیست