Sofreh

بیا دست قشنگ مهربانت را عصایی کن که برخیزم و شور انگیز و شوق آلود بدامان شقایقها بیاویزم بدزدم تیشه فرهاد عاشق را و بی پروا چنان رعدی بنای سنگی غم را فرو ریزم بسازم کلبه عشقی میان باغ فرداها و حافظ وار بر بام فلک طرحی دگر از عشق اندازم و نقش دیگری ریزم بیا واکن لبانم را به تکرار سرود عشق که من آن مرغ غمگین شباویزم دلم می خواد تو سفره مون یه لقمه نون داشت پر عشق وسط برکتش میشد هر چی که خواست از خود عشق دلم می خواست تو باغچه مون می کاشتمت گل می دادی رنگ و وارنگ از همه رنگ نرگس و سنبل می دادی دلم می خواست میشد واست دشت رو چراغونش کنم ماه رو بزارم تو چشات ستاره بارونش کنم وسط میدون ببرم بازار رو ارزونش کنم داد بزنم خاطر خواتم عشق رو فراوونش کنم گلاب قمصر میشدی به مرگ گل جون میدادی شاخه به شاخه برگ به برگ به لپشون خون میدادی گریه عاشق میشدی نم نم بارون میدادی به شاعرای در به در شعر فراوون میدادی