Ali Ey Homaye Rahmat

علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدا را که به ماسوی فکندی همه سایه هما را ناشناسی که به تاریکی شب می بُرد شامِ یتیمانِ عرب پادشاهی که به شب بْرقَع پوش می کِشد بارِگدایان بردوش دل اگر خداشناسی همه در رخ علی بین به علی شناختم من بخدا قسم خدا را بخدا که در دو عالم اثر از فنا نماند چو علی گرفته باشد سُرِ چشمه بقا را برو ای گدای مسکین در خانه علی زن که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا را درجهانی همه شور و همه شَر ها عُلیّّ بشرّ کَیفُ بشر شَبرْوان مستِ وِلای تو علی جانِ عالم به فدای تو علی