Rastegaran

چه آرام در خود شکستم چه دل تنگ تنها نشستم نشستم به هوای تو من با تو آرامم پس از این به خدا گریه نکن دل بی تاب از بی خبری شکوه نکن تن رنجور از در به دری ای وای با من و دل تو بگو چه گذشت با دل زار و شکسته ی من پر بکشد به هوای تو تا کی برسد تن خسته ی من چه سازد دلتنگ دیدار چه گوید ... با عکس دیوار نشیند به هوای تو دل تا که باز آیی گل گمشده ام گریه نکن دل بی تاب از بی خبری شکوه نکن تن رنجور از در به دری گریه نکن دل بی تاب از بی خبری شکوه نکن تن رنجور از در به دری ای وای چه آرام!