Shekar

ﺑﺮده ﺑﻮدم ﻟﺎی ﺷﻌﺮاﻣﻮ ﻳﻪ ﻣﺸﺖ ﻗﺎﻓﻴﻪ از ﻳﺎد ﻫﻤﻪ رو ﺗﺎ ﺑﻪ ﺗﻮرت ﺑﻜﺸﻰ ﻣﺎﻫﻰ درﻳﺎ زده رو ﻣﻦ ﭼﺸﺎم ﭘﺎﻛﻪ وﻟﻰ ﺣﻴﻒ ﻛﻪ ﻟﺒﺎت ﺣﻴﻠﻪ ﮔﺮه ﻃﻌﻤﻪ ﻛﻨﻢ ﺟﻮﻧﻤﻮ ﺗﻴﺮت ﺑﻪ ﺧﻄﺎ ﻣﻴﺸﻪ ﻧﺮه ت از ﺑﺪ ﻋﺸﻘﻰ ﻣﺴﺘﻰ از ﺗﻬﺶ ﻣﻴﺘﺮﺳﻰ دﻳﮕﻪ دﻳﺮه ﭼﺸﺘﻮ ﺑﺎﻳﺪ از اوﻟﺶ ﻣﻴﺒﺴﺘﻰ واﺳﻪ ﻣﻨﻰ ﻛﻪ ﺗﻮ ﺧﻠﻮﺗﺶ ﻣﻴﻠﺮزﻳﺪ ﻳﻪ ﮔﻨﺎﻫﻰ ﺑﻪ آﺗﻴﺶ ﺟﻬﻨﻤﺶ ﻣﻰ ارزی ای ﻧﮕﺎرم ﺑﻴﺎ ﭼﺸﻢ اﻧﺘﻈﺎرم ﺑﻴﺎ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺷﻜﺎرﺗﻢ ﺑﺪه ﺗﻮ دل ﺑﻪ ﻛﺎرم