Bishtar

صبح بود گیج بودم رو به تو چشم باز شد پوستت میدرخشید مو به تنم راست شد تنِ لطیفت خیس بود از بارش دیشب من عزیزت سیر بودم از خواهش بیشتر منگم هنوزم قرصایه دیروز ریشه رو گرفتو ساقه که میسوخت من یه نشونم یه نشونه تهی بازندم پی وجدانه پیروز خالیه اتاقو افکار دورم من تو مسیر افسانه شدن فریاد شد سکوت بلند و پاکتایی که مچاله شدن شاید نباس بی اهمیت بود به این نگاهایه پر از کمبود به این همه شاکیو متهمهاش که زبون قاضیو پر از محکوم اما من همینجام زندگیمم اینجاست دست بذار رو قلبت این صدایه من بود تقصیراتو گردن میگیرم بیا پشته من سنگر بگیر دست نبر به حسِ لعنتیت تمامه سهمتو از من بگیر من با کله شهر صافم تو روش میشی مشتی آمار کوچیک برد نباشه باختم نیست که راه حله واسه مشکلو پوشید دلت گرفته توام عینه من روانی تو این همین حوالی میرسم به داد اهالی رو زمینی یا هوایی تو شبیهمی یا سوایی تو پیاده یا سواری د بیرحم پس کجایی خاطراتم پرید جز یه جایه عجیب یه جایی که هنوز توشم یه حسی خوبی که تپید کل دنیام عکسه تو قاب , قاب پنجره ماشینو راهم راهم به سمت لمس یه بام , پام یه جاست که خالیه جام