Baraye Khandeh Naabat

برای خنده نابت که مامن شادیست برای موی رهایت که خلق آزادیست برای بوی تنت که پس از قدم زدنت دلیل رقص درختان مست آبادیست برای چشم تو باید به زندگی جان داد برای وصف تو باید به شعر میدان داد بخند تا بشود درد را تحمل کرد که با وجود دلی خون جگر به دندان داد به زندگی جان داد به شعر میدان داد قسم به سرو بلندت که خم نخواهم شد میان وحشت شب جرئت از تو می گیرم به احترام تو می ایستد اگر دنیا به احترام تو من ایستاده می میرم قسم به سرو بلندت که خم نخواهم شد میان وحشت شب جرئت از تو می گیرم به احترام تو می ایستد اگر دنیا به احترام تو من ایستاده می میرم ایستاده می میرم قسم به قطره اشکی که روی گونه توست قسم به ماهی لبهات در میان دو رود که از نگاه تو باید هزار قصه نوشت که از سکوت تو باید هزار قطعه سرود مرا که یخ زده ام توی سینه ات بفشار بهار شو به زمستان سرد جامه بده بپاش عطر خودت را میان هر شعرم به نشر عشق در آثار من ادامه بده ادامه بده قسم به سرو بلندت که خم نخواهم شد میان وحشت شب جرئت از تو می گیرم به احترام تو می ایستد اگر دنیا به احترام تو من ایستاده می میرم قسم به سرو بلندت که خم نخواهم شد میان وحشت شب جرئت از تو می گیرم به احترام تو می ایستد اگر دنیا به احترام تو من ایستاده می میرم ایستاده می میرم ایستاده می میرم ایستاده می میرم ایستاده می میرم ایستاده می میرم