Astane Janan (Sazo Avaz 3)

دلا از دست تنهایی به جونم ز آه و ناله خود در فغونم شوان تار از درد جدایی کره فریاد مغز استخونم عزیزون از غم و درد جدایی به چشمونم نمونده روشنایی گرفتارم به دام غربت و درد نه یار و همدمی نه آشنایی فلک کی بشنوه آه و فغونم به هر گردش زنه آتش به جونم یک عمری بگذرونم با غم و درد به کام دل نگرده آسمونم نمی دونم دلم دیوونه کیست اسیر نرگس مستونه کیست نمی دونم دل سرگشته ما(مو) کجا می گردد و در خونه کیست نصیب کس نَوی درد دل مو که بسیارِ غم بی حاصل مو کسی بو از غم و دردم خبر دار که داره مشکلی چون مشکل مو دلی دیرم که بهبودش نمی بو نصیحت می کرم سودش نمی بو به بادش می نهم نِش می بره باد بر آتش می نهم دودش نمی بو بود درد مو و درمونم از دوست بود وصل مو و هجرونم از دوست اگه قصابم از تن واکِره پوست جدا هرگز نگرده جونم از دوست مو آن آزرده یِ بی خانمونم مو آن محنت نصیب سخت جونم مو آن سرگشته خارم در بیابون که هر بادی وزه پیشش دِوونم به صحرا بنگرم صحرا ته وینم به دریا بنگرم دریا ته وینم به هر جا بنگرم کوه و در و دشت نشان از قامت رعنا ته وینم مو که افسرده حالُم چون ننالُم ؟ شکسته پر و بالُم چون ننالم ؟ همه گویند فلانی ناله کم کن ته آیی در خیالُم چون ننالم ؟ به آهی گنبد خضر را بسوجُم فلک را جمله سر تا پا بسوجم بسوجم ار نه کارم را بساجی چه فرمایی بساجی یا بسوجم غم عشقت بیابون پرورم کرد هوای بخت بی بال و پرم کرد به مو گفتی صبوری کن صبوری صبوری طُرفه خاکی بر سرم کرد