Bi Saranjam

در حریر گیسوانت دل زمانی خانه می کرد شکوه ها از بی قراری با من دیوانه می کرد با نگاه تو نگاهم روزگاری آشنا بود در سکوت مبهم ما بر جهان فریاد ما بود میشکفت از خنده تو صد چمن گل در خیالم از دو چشم مست تو هر شب می شد افسون شور حالم هر سحر با یادت از خواب چشم خود را می گشودم روزگاری با خیال تو عاشقی دیوانه بودم ای دو چشم مست شهلا که تو را دیده ام هر روز و هر شب همه جا بعد از این ناز تو دیگر نکشم می کنم خود را ز دام تو رها ای سراپا نقش نومیدی ای سراسر بی وفایی حیف از آن احساس پاک من با تو حیف از آشنایی