ترنت فنتون (Trent Fenton)، مرد ۴۰ ساله‌ای از تاسمانی، نزدیک دو ماه تنها در بیابان‌های لاپلند فنلاند سرما کشید و ۲۵۰ هزار دلار استرالیا (حدود ۱۵۰ هزار یورو) برد.
وقتی همسرش وسط بیابان برفی به شانه‌اش زد، نمی‌دانست چه فکر کند. ۵۲ روز را در شرایط ابتدایی در لاپلند گذرانده بود و تنها همراهش دوربین‌هایی بود که با آن‌ها زنده ماندنش را ثبت می‌کرد. آمدن همسرش، اِما، یعنی ترنت برندهٔ فصل چهارم برنامهٔ «تنها» در استرالیا (Alone Australia) شده بود.
برنامه کجا و چطور ضبط شد؟
این فصل که تازه در تلویزیون استرالیا تمام شده، سال پیش در منطقهٔ دریاچهٔ راهایاروی (Rahajärvi) در اناری (Inari) ضبط شد. هشت استرالیایی دیگر و یک شرکت‌کنندهٔ نیوزیلندی هم به بیابان فرستاده شده بودند. یکی‌یکی کنار رفتند؛ بعضی به خواست خودشان، بعضی در معاینه‌های پزشکی سرزده.
هر نفر می‌توانست مقدار مشخصی لباس و ۱۰ وسیله از یک فهرست از پیش تعیین‌شده ببرد. هیچ خوراکی مجاز نبود و هیچ سرپناهی آماده نبود. ترنت کیسه‌خواب، دیگ، تبر، چاقو، آتش‌زنه، طناب و وسایل ماهیگیری برد.
بدترین تهدید نه سرما و برف، بلکه کمبود غذا بود. تقریباً همهٔ شرکت‌کنندگان، به‌جز برنده، فقط با توت و قارچ زنده بودند که سرانجام زیر برف رفت. یکی حلزون آب شیرین خورد. دو نفر از پوست حیوانی که همراه داشتند تکه‌هایی کندند و سرخ کردند و یکی ناامیدانه با نواری از پوست پاشنهٔ خودش ماهی گرفت. یکی دیگر از گرسنگی دوربین و ردیاب را رها کرد و در بیابان راه افتاد؛ پیش از آن دربارهٔ کشتن گوزن‌های شمالی که از کنارش رد می‌شدند شوخی کرده بود. تیم امنیتی ساعت‌ها دنبالش گشت و او فوراً از مسابقه حذف شد. او بعدها رد کرد که گوزن شکار کرده است.
راز برنده: اول غذا، بعد سرپناه
ترنت آشپز نیروی دریایی و پدر سه فرزند است. او فقط دو هفته پیش از رفتن فهمید که این فصل برای اولین بار در لاپلند فنلاند ضبط می‌شود، و روزها و شب‌ها دربارهٔ آن تحقیق کرد: «شروع کردم به بررسی سختی آب‌وهوا و تغییرهایش؛ این‌که زمستان واقعاً سرد چقدر زود می‌رسد و توت و غذای دیگر تا کی پیدا می‌شود.»
او از فصل‌های قبلی دیده بود که بیشتر شرکت‌کنندگان به خاطر کمبود غذا کنار می‌روند. پس تصمیم گرفت غذا را در اولویت بگذارد، نه ساختن کلبه. وقتی دیگران روزها کلبه‌های باورنکردنی با دودکش و تخت می‌ساختند، ترنت یک سرپناه ساده ساخت، طعمه درست کرد و ماهی گرفت.
خوش‌شانس‌ترین طعمه‌اش یک قلاب چرخان (uistin) بود که از طناب رنگی و موی کلاه پوست خرگوشش ساخته بود: «ماهی‌های گریلینگ (harjus) عاشقش بودند!» او در ۵۲ روز ۴۴ ماهی گرفت، از جمله قزل‌آلای رنگین‌کمان، گریلینگ، سوف و اردک‌ماهی، و ده‌ها ماهی کوچک را هم رها کرد. در اردوگاهش دودخانه‌ای ساخت تا ماهی‌ها را خشک و نگهداری کند، و توت‌ها را مربا کرد و در کیسه‌ای از برزنت در رودخانهٔ سرد نگه داشت.
«هر روز دو وعده می‌خوردم: صبح توت و بعدازظهر ماهی. فقط یک روز سردرد گرفتم.» با این حال هوس پیتزا، همبرگر مرغ و سیب‌زمینی سرخ‌کرده داشت: «هواپیماها از آسمان رد می‌شدند و فکر می‌کردم کاش یکی غذای هواپیما برایم بیندازد؛ یا هر چیزی که کمی نمک داشته باشد.»
سخت‌ترین بخش: کسالت تاریکی
به گفتهٔ ترنت، بدترین بخش کسالت بود که با رسیدن زمستان و کم شدن نور روز آمد. ساحل دریاچه یخ زد و ماهیگیری ممکن نشد و توت‌ها زیر برف رفتند. بزرگ‌ترین فوران‌های احساسی‌اش وقتی بود که طعمهٔ تازه‌ساخته‌اش را از دست داد و وقتی در رودخانهٔ یخ‌زده افتاد.
پایان ماجرا و برگشتن به فنلاند
آخرین رقیب هم به خاطر عفونت شدید دست از مسابقه کنار رفته بود. بعد همسر ترنت را با هواپیما به فنلاند آوردند تا خبر پیروزی را به او بدهد: «باورنکردنی است که این لحظه را با همسرم با هم تجربه کردیم.»
فنلاند پیش از این برنامه جایی نبود که ترنت به سفر به آن فکر کند، اما حالا مطمئن است برمی‌گردد، این بار با خانواده: «می‌خواهم کریسمس سفید را تجربه کنم و با بچه‌ها به دهکدهٔ بابانوئل بروم. فنلاند جای زیبایی است و فنلاندی‌هایی که دیدم فوق‌العاده بودند.»
او با جایزه بخشی از وام مسکنش را می‌پردازد، برای بچه‌ها پس‌انداز می‌گذارد و به دو هدف خیریهٔ هم‌مسابقه‌ای‌هایش کمک می‌کند: درمان آی‌وی‌اف دیلن (Dylan)، نفر چهارم، که حالا با همسرش منتظر فرزند دوم است، و دویدنی خیریه برای کمک به قربانیان قاچاق انسان، بردگی و بهره‌کشی.