Istgahe Matrook

نگو که یادت رفته برف اون زمستون ُ تو قاب پنجره ببین تنهایی تهرون ُ دوباره بغض کن با صدای من تا بشکنی شاید سکوت این خیابون یه شهر ُ آتیش بکشونم برو پشت این پنجره نشینم برو توی متروک ترین ایستگاه میام دنبالت تو از آخرین قطار جا نمون برو هزار سال که تاریخ رنگ این زمستون از اون روز برفی شهر اسمتو میدونه هنوز با صدای قطار بی قرارت میشم گر چه هیچ ریلی به من برت نمیگردونه