Be Iran

به ایران سلام و به تهران درود به این شهر مخفی‌شده پشت دود به اشکای هر مادر داغدار به زندانیا با تَنای کبود به بغض درختا و جشن تبر خبرهای خودسوزی کارگر به فریاد ما وقت مرگ رفیق صداهای ممنوعه‌ی زیر تیغ ولی‌عصر و تجریش و میدون شوش به اون بچه‌ی فال حافظ‌فروش به تبریز و اهواز و شیراز و قم به اون کافه‌های همیشه پلمپ به مشهد، به ساری و به اصفهان به کشتارِ در جمعه‌ی زاهدان سنندج، کرج، بابل و ایذه، رشت جوونی که رفت و دیگه برنگشت به ایران سلام و به تهران درود به آزادی‌مون که میاد زود زود به ایران زیبای افسرده که گرفتاره توی فساد و رکود که چرخ شکوفایی و اقتصاد نمی‌چرخه روی رکوع و سجود به اون لحظه‌های پر از شوق که بسوزن عباهای بی‌تار و پود برقصن همه روبروی اوین بخندن به عمامه‌ی رو زمین بشه غصه‌هامون فراموشمون بگیریم همو توی آغوشمون به شوق رهایی ما از حجاب به ایهام آزادی و انقلاب که چشمای بی‌تابمون تَر بشه وطن مثل آغوش مادر بشه میاد روز آزادی و دلخوشی ولی حق ما این همه غم نبود میاد روزای خوبِ ما زودِ زود به ایران به ایران به ایران درود به ایران، به ایران، به ایران درود به ایران درود …..