Zamin Ye Manzarast (Ft Farid)

نشسته بودم یه جای دور خدام کنارم نشسته بود از این بالا زمین یه منظره اس کل بدیاشم مسخره اس گفتم دادی دو تا بال بم پروازم تو ناخوداگام یاد گرفتم مسیرمو کامل دنیارم که هدیه دادی با عشق بیشتر شناختم خودمو من داشتم خودمو وقتی نبود هیچکس بیشتر دوست دارم خدارو من دارم خدارو اونم دوسم داره بی شک مثل یه چراغ درون اتاقی نباشی خاموشی هست مطلق عشق تو روی نظم مرتب نباشی همه چی داغون مختل مثل مادری من نطفه خبر ندارم چقدر عاشق من قده ندیدمت ولی حسم گفته بند نافم بت وصل قفله باید بکنم از این حسای زمینی دورشم از هر چی فکرای الکی فقط باتو دارم احساس صمیمی روی تو من بدجوری حساسم ندیدی وقتی میام یه قدم میای صد قدم کم میاد واسه وصفت صد قلم منتی نداری با اینکه مدیونم همه چیو بت از دنیا تا سربدن اصلا جنستو فرق داره با همه خوب نمیدونم چجوری بگم کلا فرق داری با همه نه کینه ای نه اهل زمین زدن اهل بخشش فراتر از فهممه اینایی که گفتم بیشتر شناختم خودمو من داشتم خودمو وقتی نبود هیچکس بیشتر دوست دارم خدارو من دارم خدارو اونم دوسم داره بی شک