من همیشه با مطالبی که توی رسانه ها راجع به بچه های طلاق مطرح شده و توی فرهنگ ما وجود داره مخالف بودم.اگر خداوند همیشه با من باشه همونطور که تا حالا بوده و اگر روزی پسرم رو موفق ببینم دوست دارم یه جوری و به یه طریقی پیامم رو به دنیا بدم که اگر مجبور به طلاق شدید نباید فکر کنید بچه ی طلاق نابود میشه.ما ها هم که پدر و مادر بالای سرمون بوده خیلی وقتا خیلی کمبودا داشتیم.این کمبودا برا ما پیدا نمیشه و دیده نمیشه.اما یه بچه ی طلاق اگر به هر دلیلی براش مشکلی پیش بیاد ربطش می دیم به طلاق.
من منظورم این نیست که آدم توی زندگیش گذشت نداشته باشه.منظورم اینه که برای کسی که لیاقتش رو نداره زندگیتو نابود نکن.

کسی منکر این موضوع نیست که قدرت زنانه و مردانه باهم تفاوت داره و همین تفاوت که باعث میشه زن و مرد مکمل هم باشن و باهم زندگی کنن
منظور اینکه تویی که ادای مردید گوش فلک رو کر کرده بفهم که قدرت مردی به قطر بازوت نیست بفهم که من زن دارم تو این جامعه جور تورو میکشم که تو بتونی به قطر بازوت پز بدی

هی میخوام بحث نکم نمیزارید که

قول می دم اگر کارشناسان مسائل اجتماعی بگردن دنبال چنین کیس هایی خیلی زیاد پیدا می کنند.ولی همیشه همه دنبال اثبات برعکسش بودن

حالا که بزرگتر شدم بعضی وقتا فکر می کنم چه آدمایی هستن این مشاورا
شاید همه اینجوری نباشن.ولی من دیگه اعتماد نمی کنم

بعدا یک تاپیک در این مورد می زنم.فقط تنها دلیل غیر قابل تحمل بودن زندگی اعتیاد

؟حالا اين فقط اعتياد نيست .هرزگي و فساد و بد اخلاقي مفرط و هزار مسئله ديگه هم هست كه زوجين رو با مشكل مواجه ميكنه و بيشترين آسيب رو به بچه ها ميزنه بنابراين من فكر ميكنم با همه قبحي كه طلاق داره اما يه جاهايي اين بدترين و تلخ ترين حلال خدا بهترين و نجات بخش ترين راه براي آدما ميش