Barf Amad

تو را آنگونه می‌خواهم که زندان زلیخا را کمک کن آه تو جانا بگیرد دامن ما را ندارم هیچ امیدی به این دنیای تبعیدی که من از بد بیابانی گرفتم راه دریا را چنان از دیدنت دورم که باور کرده ام کورم تو کاری کن بدون تو نبینم صبح فردا را برف آمد پشت ردت در خیابان گم شدم برف آمد ، برف آمد یک زمستان گم شدم برف آمد پشت ردَت در خیابان گم شدم برف آمد ، برف آمد، یک زمستان گُم شدم نه عهدی با کسی بستم نه در آغوش تو هستم تو که از دور می‌بینی، تو حل کن این معمّا را تمام طول آذر ماه تو را طی می‌کنم با آه فقط پاییز می‌فهمد غم یک مرد تنها را برف آمد پشت ردت در خیابان گم شدم برف آمد ، برف آمد یک زمستان گم شدم برف آمد پشت ردَت در خیابان گم شدم برف آمد ، برف آمد، یک زمستان گُم شدم