مي دونم ديره برا مسابقه ولي بازم يه خاطره نوروزي يادم اومدم گفتم تعريف كنم بد نيست:
شب 12 فروردين ساعت 11 شب داشتيم مي اومديم خونه كه وفتي خواستم ماشينو پارك كنم متوجه يه سگ ولگرد شدم كه رفته بود توي سطل آشغال و سرشو كرده بود توي يه حلب روغن و حالا سرش تي حلب گيركرده بود . حيوون خدا هم هي خودشو به در و ديوار مي كوبيد تا دو قدم راه مي رفت خودشو به يه جا مي زد . خيلي دلم براش سوخت . آستين رو زدم بالا و رفتم كه به دادش برسم هر كاري كردم نتونستم حلب رو از سرش در بيارم چون گير كرده بود . حيووني حسابي ترسيده بود . خلاصه گفتم چكار كنم . زنگ زدم آتش نشاني و موضوع رو براشون گفتم . اونا هم بعد از كلي مسخره كردن بنده و خنديدن به سگ بيچاره در جواب من گفتن بزار بميره مگه ما مسئول نجات حيونا هستيم . گفتم خب توي فيلما و تلوزيون كه همه كاراي امداد كار آتش نشانيه خلاصه بگذريم كه واقعا من متاسف سدم برا شون با اين طرز فكرشون
زنگ زدم به باجناقم كه خونشون نزديك مونه اونم خونه نبود . مونده بودم چكار كنم گفتم منتظر باشم هر موقع اومد ميايم به داد سگ بيچاره مي رسيم . سگ بيچاره هم ديگه يه گوشه اي نشسته بود چون نمي تونست جايي بره . رفتم خونه يه نيم ساعتي گذشته بود كه همسايه پاييني مون اومدم فرصت رو غنيمت شمردم و موضوع رو بهش گفتم . بنده خدا فورا يه چاقو برداشت و با هم رفتيم سمت سگه خلاصه با هر زحمتي بود حلب روغني رو از پيش گردن سگه بريديم و سر سگه رو آزاد كرديم . حيوون بيچاره رفت يه دو سه قدمي اونورتر و نشست و داشت ما رو نگاه مي كرد . فكر كنم كه داشت با نگاش از ما تشكر مي كرد . من زياد رابطه ام با حيونا خوب نيست ولي خيلي دلم سوخت برا اين سگه و خدا رو شكر كه نجات پيدا كرد .
(نتيجه گيري اخلاقي : پتروس خان زرشك فكر نكن يه دونه اي )

و اما خاطرات عید امسال من خدا رو شکر امسال برعکس پارسال عید خیلی خوبی داشتم پارسال بدترین عیدی بود که داشتم
من به همراه همسر و پسرم رفته بودیم بندرعباس قشم شمال تقریبا ایرانگردی
جای همگی خالی اولین بار بود که به بندر عباس و قشم میرفتیم تو سومین روز عید تصمیم گرفتیم بریم به جنگلهای حرا که تعریفش رو زیاد شنیده بودم من که تا بحال سوار قایق موتوری نشده بودم به زور همسرم سوار شدم واااااای انقدر دلهره و ترس داشتم که متوجه نشدم که این درختایی که توی آب بودن از کجا اومدن به کجا رفتن تنها کاری که کردم این بود که محکم بازوی همسرم رو چسبیدم تا ترسم کم بشه و فقط دعا میکردم همه بهم میخندیدن ولی خب چیکار کنم خیلی ترسناک بود طوری که به خواهرم اس ام اس دادم که اگه تا یه ساعت از ما خبری نشد بدون ته خلیج فارسیم دیگه با خودم تصمیم گرفتم هیچوقت سوار قایق موتوری نشم ولی خب فردای اون روز دوباره منو سوار قایق کردن و بردن درست وسط خلیج واسه دیدن دلفینهایی که داشتن تو آب بازیگوشی میکردن واااای خیلی زیبا بودن درسته میترسیدم ولی خوب بود ولی خب خدارو شکر ایندفعه ترسم نسبت به دفعه ی قبل خیلی کمتر بود الان که یادم میوفته پیش خودم میگم من واقعا چطوری سوار اون قایق شدم خدا دیگه نصیب نکنه
بازم خاطره دارم اگه فرصت شد حتما بهتون میگم امیدوارم خوشتون بیاد

خداد سال پیش و در عنفوان جوانی با یکی از دوستام و به وسیله اتوبوس عازم پایتخت بودیم که دوستم دچار معضل ترکیدگی شد و از اونجایی که این مرض مسریه منم دچارش شدم، تمام راههایی که به ذهنمون رسید رو مرور کردیم و بهترین نتیجه ای که گرفتیم این بود که در اولین شهر مسیر پیاده بشیم و حالا شانس ما اولین شهر آوج بود که دقیقأ نوک یه گردنست و شما برف و کولاک رو هم اضافه کنید به این اوضاع و ضربدر ساعت سه شب کنید و ببینید چی میشه، البته ما شرایطی که پیش اومد و وخامت اوضاع رو زیر توان 10 می برد رو در نظر نگرفتخ بودیم و اون شرایط این بود:
وقتی تو اون ساعت شب و در اون منطقه نا متعارف به راننده گفتیم پیاده میشیم راننده قبل از واسادن تو گوش شاگردش چیزی گفت و شاگرد راننده هم رفت راننده کمکی رو بیدار کرد و بعد زدند کنار و سه نفری عین شیر واسادن دم در و گفتن که شما چرا اینجا پیاده می شید؟ ما هم که حاضر بودیم شاهرگمون رو بزنیم ولی به ننگ اعتراف به جیش داشتن تن ندیم گفتین به شما چه ربطی داره؟ راننده گفت که شما حتمأ جیب یا ساک یه مسافر رو که خواب بوده زدید که می خاید وسط راه تو این کوران پیاده شید، ما رو می گی دیگه جیش که سهله اگه حتی 2 هم داشتیم از داغ این تهمت فراموشمون می شد گفتیم جد و آبادت دزده نکبت، یکی از ما و یکی از اونا درگیر شدیم شدید، حالا کل اتوبوس بیدار شده بود و تو این کوران همه ریخته بودند بیرون تا ما رو جدا کنند، خلاصه بعد از خوابیدن دعوا تازه راننده اتوبوس از همه مسافرا خواست که ساکها و جیباشون رو چک کنند و تازه بعد از این کار می خواست ساک ما رو بگرده که دوباره درگیر شدیم و خداییش با اینکه ما دو نفر بودیم بیشتر زدیم و بعد از اینکه دوباره ما رو جدا کردند رانندهه ول نمی کرد و می گفت من از این دو نفر شاکیم و باید بریم پاسگاه، با هزار بدبختی مسافرا راضیش کردند که بره و رفتند و ما موندیم و یه شهر تهی از بنی بشر و در پناه یک دیوار زیباترین حس که حس رهاییه رو تجربه کردیم و با دیدن سوراخهای ایجاد شده به وسیله اوره در برف و بخارات ساطع شده از آن فهمیدیم که زندگی لحظات قشنگ هم داره.
ولی همیشه لحظات قشنگ زندگی زودگذرند و وقتی از خلسه رهایی رهیدیم تازه فهمیدیم چه غلطی کردیم و دو ساعت مثل اون حیوان با وفا سگ لرز زدیم تا آخرش یه تریلی ما رو سوار کرد و تا قزوین برد (البته نه راننده تریلیه قزوینی بود و نه قزوین از اون خبراست )[/b]

چه خاطرات باحالی
باید همه عید رو بگیم چی کار کردیم
لحظه سال تحویل خونه خودم بودم و همراه همسرم و فندقم سال جدید رو اغاز کردیم بعد از خوردن صبحانه رفتیم خونه ددی اینجانب که بهمون نزدیکتره تا نزدیک ظهر اونجا بودیم و بقیه خواهر و برادرا هم اومدن و همو اونجا دیدیم و عید دیدنی و روبوسی منم از ترسم دست به اجیل نمیزدم که مبادا چاقتر بشم اهل چایی نیستم ولی نمیدونم چرا امسال هر جا که رفتم مهمونی و بهم چایی تعارف کردن برداشتم و خوردم ولی فکر کن یه خونه چایی میخوردم خونه بعدی باید میرفتم
ظهر رسیدیم خونه ددی ارش که پدر و مادرش خونه نبودن و رفته بودن عید دیدنی خونه مادر بزرگشون ولی بچه ها خونه بودن ازمون پذیرایی کردن بعد از چند دقیقه یکی از برادرهای ارش اومد خونه که همسن منه با اونم احوالپرسی کردیم تو راه که بودیم من همش به ارش میگفتم فکر میکنی امسال داداش محمدت بهم عیدی بده و میخندیدم اخه میدونید چرا؟
پارسال محمد برادر شوهرم عینکش روی زمین بود و من متوجه نشدم و با پا رفتم روش و عینکش شکست کلی خجالت کشیدم و عذر خواهی کردم بعد شوهرم رو به من گفت ببین عینک داداشم رو شکستی میخاست بهت عیدی بده حالا دیگه نمیده منم خجالت زده هی عذر خاهی میکردم اونم میگفت بابا عینکم قدیمی بود همین روزا میخاستم عوضش کنم فدای سرت . خلاصه بعد از ده دقیقه که از شکستن عینک گذشته بود دیدم محمد یه تراول 50 تومنی اورد داد به من و گفت اینم عیدی زن داداش اخ که اون لحظه همه جای ادم عروسیه ولی هی میگفتم نه ممنون من زدم عینکت شکوندم تو بهم عیدی میدی خلاصه امسال هم منتظر همون عیدی بودم تا محمد نشست که یکم اجیل بخوره ارش رو به محمد گفت محمد عینکت رو در بیار اونم بنده خدا در اورد گذاشت روی میز ارش گفت نه بزارش روی زمین شیرین میخاد بشکونه عیدی بگیره محمد هم زد زیر خنده و گفت عیدیش رو دادم به مامان که بهش بده وای چه حالی داد این حرفش ذوق مرگ شده بودم به روی خودم نمیاوردم.. داداش بزرگش هم بهم عیدی میده مامان و باباش و خواهراش هم عیدی میدن.. البته خب منم به اونا عیدی میدم ولی کمتر( همشونم مجردن.. میگم اینا چند سال دیگه مجرد بمونن من پولدار میشما)
بعد از عید دیدنی خونه مامی ارش رفتیم خونه اقوام ارش و نهار و شام رو هم خونه مامی ارش نوش جان فرمودیم و اخر شب برگشتیم خونه خودمون

راستی از روز اول عید ما دوربین همراهمون بردیم و توی هر خونه ای با اعضای اون خانواده عکس میگرفتیم

روز دوم عید صبح زود از خواب پا شدم و سالاد و یه سری مخلفات اماده کردم و مرغ و گوشتم هم اماده کردم که وقتی بر میگردیم نهار رو سریع اماده کنم اخه به خانوادم گفته بودم نهار بیان خونه ما.. بعد از اماده کردن وسایل نهار رفتیم خونه ددی و خواهر و برادرا هم اومدن همون جا و همگی رفتیم خونه خاله و دائی و عمو ظهر هم که همگی اومدن خونه ما بیشتر کارام رو خواهرم و زن داداشم انجام دادن منه خنگول هم الکی سر پا این ور اون ور میرفتم و میگفتم چی کار کنن بعد از رفتن مهمونا رفتیم خونه عموهای ارش و شب هم شام خونه دادش من دعوت بودیم من هم دیگه نمیتونستم بشینم و حالم بد بید و ساعت ده شب رفتیم خونه داداشم و تا 12 اونجا بودیم
روز سوم عید هم به عید دیدنی خونه خواهرای ارش و چند نفر دیگه گذشت و من که دیگه جون نداشتم گفتم جمعه چهارم عید دیگه هیچ جا نمیرم نصف روز خونه بودیم و مهمون هم نداشتیم ولی عصر چند نفری اومدن خونمون که بچه یکی از مهمونا محکم کوبید تو دل من و گفت خاله چقدر چاق شدی که مادرش گفت نزن تو شکم خاله اخه نی نی تو دلش داره حالا اون بچه مگه ول میکرد هی ناز میکرد و میگفت دلتو ببینم نی نی کو

قرار بود روز ششم عید بریم سفر و من هم که دل درد داشتم و زیاد هم نمیتونستم بشینم گفتم قبل از سفر برم دکتر روز شنبه رفتیم دکتر حالا مگه جائی سونو گرافی باز بود بعد از کلی گشتن یه جا باز بود و رفتیم نوبت به ما که رسید ارش هم اومد داخل اتاق .. دکتر وضعیت فندقم رو چک کرد و گفت همه چی نرماله و وقتی گفتم زیر دلم خیلی درد میکنه گفت به خاطر بزرگ شدن رحم و فندقتونه و مشکل خاصی ندارید سفر هم میتونید برید فقط مواظبت خودتون باشید و سعی کنین استراحت داشته باشید و از این حرفا بعد هم که مانیتور رو چرخوند طرف من و ارش که فندق رو بهمون نشون بده وای که چقده کوشولو و ناز بود این بار دیگه کاملا شبیه بچه بود ستون فقراتش دستاش و پاهاش همه چیش معلوم بود و یه قلب کوچولو هم داشت که وقتی اینا رو دکتر میگفت یهو ارش چشاش پر شد و بغض کرد بعد که اومدیم بیرون بهش میگم چت شد؟ میگه اخی چقده کوچولو بود چه قلب کوچولویی داشت چقده بچه ها نازن.. اصلا فکر نمیکردم ارش اینقدر دل نازک باشه
بقیه روز رو هم رفتیم خرید برای سفر و جمع کردن وسایلمون که فرداش بریم سفر

روز ششم عید هم راه افتادیم به سمت خلخال ( یه خونه ییلاقی که ددی چند سالی ساخته و تا تعطیلی میشه میریم اونجا و کلی خوش میگذرونیم) شنیده بودیم برف شدیدی اومده و جاده ها رو تازه باز کردن.. توی راه هر یک یا دو ساعت یه بار ماشین رو نگه میداشتیم و من به دنبال .. به خاطر این وضعیت من ما کمی دیرتر از بقیه اعضای خانوادم رسیدیم اونجا .. برف هم کنار جاده یکی دو متری میشد.. هیچی غیر از برف نمیدیدی رسیدیم خونه که سرایدار چند روز قبل از اومدن ما بخاری رو روشن کرده بود و خونه گرم بود بقیه روزهامون هم توی خونه گذشت چون بیرون همش برف و بارون بود البته بچه ها واسه برف بازی و سر خوردن روی برف میرفتن و من از پشت پنجره تماشا میکردمشون.. تو این مدت که تا 12 فروردین بود توی خونه همش مشغول
این کارا بودم و خیلی کیف میداد اخه دست به سیاه و سفید هم نمیزاشتن بزنم
12 فروریدن هم رفتیم یه منطقه دیگه از خلخال که اونجا هم ددی ارش خونه داره بعد از ظهر رسیدیم همه فک و فامیلای ارش هم اومده بودن خیلی زیاد بودن شاید نزدیک به 100 نفر بودن همه خونه ها پر بود از مهمون خدا رو شکر کسی خونه ما نتونست تلپ بشه و من و ارش فقط دو تائی بودیم البته هر دو دقیقه یه بار یکی می اومد و مینشست و بساط چائی و میوه باید می اوردیم که خوشبختانه من قبلش با ارش طی کرده بودم که دست به هیچی نمیزنم و خودش باید کار کنه . بیچاره اون همه کارا رو میکرد و دیگرون هم کمی به خاطر وضعیت من رعایت میکردن.. بعد از خوردن شام شب نشینی ها شروع شد تمام پسرهای جوون فامیلشون جمع شدن خونه ما اقایون بزرگتر خونه پسر عموی ارش بودن و منم رفتم خونه پسر عمه ارش که همه خانومها اونجا جمع بودن حرف میزدیم خاطره از گذشته تعریف میکردن یه عده هم سوتیهایی که اطرافیان داده بودن رو میگفتن و میخندیدیم شب خیلی خوبی بود
فرداش هم که 13 به در بود صبح زود بیدار شدم و وسایل رو اماده کردم با ارش رفتیم بیرون قدم زدیم و یه جای خوب که کمتر هم باد می اومد انتخاب کردیم که همونجا بساط کنیم.. فک و فامیلای ارش هم کم کم بیدار شدن و می اومدن بیرون از خونه ها که دخترها جمع شدن وسطی بازی کردن و پسرها هم فوتبال منم که رو صندلی نشسته بودم به عنوان داور بازی که تموم شد یکی از پسرها ماشینش رو اورد و ضبطش رو روشن کرد و بقیه شروع کردن به رقصیدن دو ساعتی به رقصیدن و ادا در اوردن گذشت که کلی به اداهای پسرها میخندیدیم مخصوصا عربی رقصیدن پسر عمه ارش که کلی عشوه و ادا در میاورد واسه خنده کلی هم عکس و فیلم گرفتیم از اون لحظه ها جای همتون خالی کلی هم خوش گذشت.. بعد هم نهار و بعد هم گردش دور و اطراف خوشبختانه اون روز هوای اون منطقه هم خیلی خوب بود فردای اون روز هم با یکی از اقوام ارش رفتیم اردبیل کمی خرید کردیم و بعد سرئین شب سرئین بودیم اینجا هم کلی ماجرا داشتیم و فردا هم رفتیم استارا اونجا هم کمی گشت و گذار و خرید کردیم شب هم رفتیم شهر بچه مثبت اتراق کردیم( انزلی) و فردا صبح هم کمی گشت و گذار در شهر و بعدش هم برگشتیم به طرف خونه و چهارشنبه ساعت 9:30 شب رسیدیم خونه
این بود انشای طولانی من

14 فروردین که سرعین بودیم همه همراهان ما رفتن داخل ابگرم و یکیشون بچه 11 ماهش رو سپرد دست من و یکی دیگه از دوستان به نام مریم که داخل اب نرفتیم .. قرار شد سر یک ساعت مادر بچه برگرده.. ما هم گفتیم چه کنیم چه نکنیم بچه بغل شروع کردیم به قدم زدن و دید زدن مغازه ها و پاساژ این بچه هم برای خودش اواز میخوند دد دد بعد از نیم ساعت خسته شده بودیم کمی نشستیم تا مینشستیم این بچه شروع میکرد به ونگ زدن و مجبور بودیم سر پا بایستیم تا اقا گریه نفرمایند.. به مریم گفتم بیا بهش شیر بدیم شاید بخابه.. شیر خشکی که مادرش داده بود رو از کیفم در اوردم یهو مریم گفت کی باید بهش شیر بدیم گفتم نمیدونم حالا بیا بدیم شاید بخوره.. شیشه شیر رو مریم نگه داشته بود و منم با پیمانه شیر میریختم داخل شیشه هر کی هم رد میشد ما رو نگاه میکرد البته به من که یکی تو شکممه یکی تو بغلم احتمالا تو دلشون میگفتن خانومه رو باش چه توانائیی داره
شیر خشک رو ریختیم تو شیشه مریم گفت حالا چیکار کنیم گفتم خب باید هم بزنیم حالا هی این شیشه رو تکون میدیم شیرا ازش پرت میشه بیرون ما هم هر هر میخندیدیم به این صحنه شیر که اماده شد هر چی میزاشتیم دهن بچه .. پرو نمیخورد هی به زور فشار میدادیم دهنش نمیخورد و جیغ میزد.. مریم گفت بیا بزاریمش سر راه تا دیگه مادرش اینو پیش ما نزاره خلاصه هر کاری کردیم اون شیری که با زحمت درست کرده بودیم بچه پرو نخورد بعد از یک ساعت و نیم که مادر بچه اومد بهش گفتیم که چیکارا کردیم و وقتی مادرش شیر رو نگاه کرد گفت خوب بهم نزدین که نمیخوره
امان از دست بچه های قرتی این دوره زمونه.. پرو شیر به اون خوبی رو میل نکرد

سلام وقتتون بخیر... نمیدونم از کجا شروع کنم....(من همیشه انشام ضعیف بوده تو دوران مدرسه هم داداش دومییم همیشه برام انشا مینوشت..آخه اون زرنگ بود )
اول سال نو رو بهتون تبریک میگم....
در کل فقط میتونم بگم اتفاق نادری که بخوام این خاطره رو به اون اختصاص بدم برام نیفتاده... اتفاقات خوب و بد زیاد بودن که الان سعی میکنم یه طورایی خلاصه بنویسم تا حوصله شما هم سر نره....ولی اینا رو که میگم تلخ یا شیرین برای من مهم بودن

سلام دوستای گل بازم سال نو مبارک ایشالا که تااینجا براتون خاطرات خوبی باقی مونده باشه

روز اول سال ما به طور فجیعی غریبانه گذشت من هیچ وقت خونه خودم سفره هفت سین نمیچیدم چون لحظه تحویل سال که منزل پدری بودیم بعد هم میرفتیم مسافرت و یه جورایی باید بگم اول هفت سین زندگی مشترکم بعد از سه سال در سال 91 بود.

اما شب عید یعنی همون شبی که شام سبزی پلو با ماهی رو میخورن اون شب خیلی خیلی خوش گذشت مهمون یکی از دوستای گلمون بودیم که که جای همه شما خالی سبزی پلو با ماهی خوردیم در حدی تیم ملی

هفته اول عید که برای ما هیچ فرقی نمیکرد و کلا فراموش کرده بودیم که سال نو شده چون هیچ نشانه ای از سال نو و عید نداشتیم جز همون هفت سین و وقتی به دوستامون سال نو رو تبریک میگفتیم با کمی مکث تازه به یاد می آوردن که سال نو شده

اما تا رسیدیم به هفته دوم که برای سفر آماده شدیم البته اینجا تعطیلات عید ندارند و ما در واقع برای شرکت در یک کنفرانس راهی سفر شدیم اول به فرانکفورت که واقعا حال و هوای ما رو بهاری کرد البته به مدت چند ساعت و بعد هم رسیدن به مقصد که پراگ پایتخت جمهوری چک بود که هوای اینجا هم خیلی عالیه در اوقات فراغت از کنفرانس به گشت و گذار رفتیم شهر پراگ واقعا زیباست و جاذبه های توریستی زیادی داره الان هم من از اتاق هتل دارم این خاطره رو مینویسم و از اینترنت فیری استفاده میکنم تا شنبه هستم و بعد دوباره بازگشت به فنلاند البته باز چند ساعتی هم در فرانکفورت میگذره که برای اون چند ساعت هم برنامه ریزی کردیم هاااان یه چیزه دیگه اینکه ما قبل از سال نو هم برای سیزده بدر منزل یکی از دوستان دعوت شدیم میبینید ما چیییییییقده باحالیم برای 13 از دو هفته قبل برنامه ریزی کردیم غربت دیگه ذوق مرگ میشیم از این جور برنامه هاااا

ببخشید اگه خسته تون کردم ایشالا به همه خوش بگذره دوستتون دارم مامان مریم سپاس از زحمات شما

و اما نوروز خوبی داشتم شکر خدا..
ولی یه اتفاقی قبل از نوروز افتاد که برای خودم خیلی جالب بود و کلی خندیدم و هنوز هم یادم می افته می خندم.این خاطره واقعا یه خاطره کاملا شیرازیه .. واقعا اونروز فهمیدم برامون حرف در می آرن بیخود نیست
روز بیست و هشتم بود
با مامانم رفتیم سبزی فروشی .مامانم می خواست سبزی برای سبزی پلو بگیره..به آقای سبزی فروش گفت : آقا لطفا ..کیلو تره ، گشنیز و جعفری و شویدو ... بدید..آقائه با توپ خیلی پر گفت : خب بگو سبزیِ سبزی پلو می خوام دیگه چرا هی دونه دونه میگی؟
مامانم مکثی کرد و گفت : حالا مگه چی شده آقا که عصبانی می شی؟
آقائه گفت : سه ساعت هی این و اونو واونو اون می خوام...
یه خانوم دیگه به مامانم گفت : بنده خدا خسته میشن گوش بدن
مامانم گفت : انرژیشو که من باید بگذارم حرف بزنم
آقائه خیلی جدی در حای که شاکی بود گفت : خب باید یکی باشه گوش کنه یا نه؟
مامانم گفت : ببخشید گوشتون خسته شد والله..

واقعا ها عجب ملتی هستیم ما.. دیگه اینجوریشو ندیده بودم

خاطره خاصي ندارم
امسال يه كم همت كردم و مطالعه كردم
كتاب جانستان كابلستان اميرخاني رو تا 70% خوندم
چندتا هم فيلم ديدم از آرشيو
خيلي زحمتم شد واقعا
هفته دوم هم كلا سركار بودم
بقيه هم ديد و بازديد بود و تفريحات سالم
چندسالي بود كه از اسفند متنفر شده بودم و تاحدودي از فروردين
الان كلا حالم از فروردين به هم ميخوره و ايضا اسفند
اين بود انشاي من

خاطرات نوروز منم که مهمتر از همش داداشم بود که بعد از یک سال اومد پیشمون و فردا هم داره بر میگرده
یه سفر 3 روزه هم رفتیم به یه منطقه کوهستانی جاتون خالی خیلی هوا سرد بودتازه اون شب آخری هم برف اومد البته تو کوهستان ها اومد خیلی منظره قشنگی شده بود
بقیه روزها هم در بوفیلند بودیم

خب همونطور که می دونید امسال آستینا رو بالا زدیم تا برای داداشم زن بگیریم و دستی دستی بیچاره ش کنیم
از اونجا که مامانم همیشه می گفت می خوام براش مراسم سنتی فراموش شده رو احیا کنم و باز هم از اونجا که مادر عروس خانوم هم بسیار پایه تشریف دارند و موافق صد در صد مامی هستن، قرار بر این شد که هم مراسم سنتی اجرا بشه و هم مراسم امروزی..
یکی از این مراسم ، بند انداون یا چادر بُرون هست
داستان از این قراربود :
یک روز قبل از مراسم عقد مهمونها همه در منزل عروس خانوم جمع شدند.یک آرایشگر هم استخدام کرده بودند تا مراسم اصلاح صورت رو در حالیکه مهمونها به پایکوبی و رقص می پردازند انجام بده.سفره ی سوزنی که یه پارچه مخصوص و صنایع دستی هست پهن می کنند و روش شیرینی و میوه و آینه و شمعدون و قران ... چیده بودند البته به خاطر مقارن شدن با نوروز هفت سین هم گذاشته بودند.یه خانوم مطرب رو هم دعوت کرده بودند که به طور زنده موسیقی اجرا می کرد که غالبا با دف و ویالون این کارو می کنه.بیشتر اشعار محلی مثل واسونک خونده میشه.
در حالی که آرایشگر مشغول کارش بود مادر و فامیل عروس مرتب برای عروس خانوم آب قند میآوردند و هی ماشالله ماشالله می گفتن و اسفند دود می کردند.خواهرای بیچاره داماد هم باید نقش دلقک رو اجرا می کردند و رقصنده اصلی مجلس باشند
که در این زمینه برای داداشم کم نذاشتم
بعد از اصلاح ، آرایشگر کمی عروس رو آرایش کرد و لباسی رو که ما براش خریده بودیم تنش کردند.و پارچه چادر نمازی رو که براش برده بودیم برش زدند تا براش چادر سفید بدوزند
مراسم جالبی بود .تا حالا چنین چیزی ندیده بودم و مامانم معتقده باید این مراسم زنده بشه.حیفه که داره به دست فراموشی سپرده میشه.
بعد هم روز اول عید مراسم عیدی بردن برای عروس خانوم رو داشتیم که خودش خاطره انگیز بود.یک روز هم عقد محضری که اتفاق خاصی نیفتاد و در نهایت جشن عقد کنون که خیلی خیلی خوش گذشت ..

ولی به جون شما لهِ له شدم دیگه