خب روزهای سختی بود.رفته بود توی لاک خودش و من نمی دونستم چرا.از خانواده دور ، تنهای تنها بودم.از بیرون می اومد مستقیم می رفت توی اتاق کوچیکی که کتابا و یه کتابخونه ی کوچیک بود.سلام می کردم و به زور جواب می داد.بارها ازش علت رو پرسیدم چیزی نگفت.التماس کردم که آیا من کاری کردم؟ چیزی نگفت..گفتم کس دیگه ای رو دوست داری؟ فقط به من بگو من می رم.سکوت کرد.گفتم از اول منو دوست نداشتی؟ سکوت کرد.مطمئنم الان هم که دارم برای شما این وقایع رو می گم بیشترین احتمالی که می دید همین هاست.بارها نشستم و هی مرور کردم همه چی رو..خدایا چی شده؟ چرا اینطوری می کنه بامن؟ گریه کردم ، غصه خوردم زجر کشیدم و به هیچ کس چیزی نگفتم.دوستش داشتم و با توجه به شناختی که از اخلاق گندش داشتم فکر کردم زمان لازم داره.چون هربار مشکلی پیش می اومد تا یک ماه ایشون قیافه می گرفتند و در نهایت هم من باید منت کشی می کردم.ولی اینبار خیلی طولانی بود.و خیلی واکنشها شدید بود.
تابستون بود.تصمیم گرفتم برم یه کار پاره وقت پیدا کنم.تا از خونه برم بیرون.چون ساعتها می نشستم گریه می کردم .توی آینه خودمو نگاه می کردم.فکر می حتی یه وقتایی فکر می کردم به اندازه ی کافی زیبا نیستم.
اون غم وحشتناکی که همه وجودم رو گرفته بود توی چهره م پیدا بود.یادمه یه وقتایی یک هفته میشد که من با هیچ کس حرفی نزده بودم.
خلاصه اینکه اولین مراجعه ای که برای کار توی یک شرکت کامپیوتری داشتم پذیرفته شدم که توی قسمت فروش کار کنم.اما محیط شرکت خصوصی و افتضاح بود.یک هفته ی اول فهمیدم که این یارو آدم آشغالیه .10 روزی اونجا موندم و بعدش دیگه نرفتم.چون مدیرعاملش آدم هرزه ای بود. همونجا که بودم از شرکت دیگه ای تماس گرفتند برای تونر پرینتر.با مدیر عامل شرکت که آقای بسیار خوشرو و خوش خنده ای بود صحبت کردم.ازم رشته ی تحصیلی و دانشگاهم رو پرسید وگفت اتفاقا یک برنامه خاص دارم که دنبال برنامه نویس براش می گردم.توی کار توزین الکترونیک بود.و یک نرم افزار خاص داشتند که نیاز به کسی داشت باهاش کار کنه.با هاش تماس گرفتم و گفتم شاید بتونم روی نرم افزار شما کار کنم.هنوز اون زمان از کامپایلر و این چیزا هم درست چیزی نمی دونستم.
رفتم برای مصاحبه.مرد بسیار خوش تیپ ، خوش چهره ، خوش اخلاق و آدم حسابی بود. مصاحبه کرد و طبق معمول وضعیت تاهل رو پرسید.گفتم متاهل.زد زیر خنده.فکر کرد دروغ میگم.گفتم من واقعا متاهلم.نمی دونم چرا اینقدر توی اون فضا احساس آرامش می کردم برای اولین باربعد از یک مدت طولانی تنهایی .احساسم اشتباه نمی کرد.اون آدم آدم درستی بود و خیلی دوست داشتنی.بهش اعتماد کردم و دلم می خواست همه ش توی اون شرکت باشم.کاری هم که ازم خواسته بود اون زمان در توان علمیم نبود.ولی اون هم اینو خوب می دونست فقط انگار اونم دوس داشت من برم.کار اصلی اون در واقع توی کارخونه بود و اونجا فقط یک دفتر بود بنابراین گاهی فقط اون بود و یه منشی.بیشتر وقتا هم منشی نبودش.می اومد یه سری کارایی می کرد و میرفت.کم کم شروع کرد به حرف زدن. از همسرم پرسید..چند تا سوال اول رو دروغ جواب دادم.
یادم نمیاد چه سوالایی بود ولی می خواستم خودمو خوشبخت نشون بدم.تا اینکه ازم پرسید می دونه می خوای کار کنی گفتم آره .در حالیکه اون نمیدونست.گفت : کار اصلی توی کارخونه ست.باید بیای کرج.هرروز.ممکنه تا دیرموقع کارخونه باشیم.می تونی بیای؟ گفتم فکر کنم آره.گفت : می تونی بگی با من تماس بگیره..اصلا بذار من بهش تماس بگیرم صحبت کنم.
توی این لحظه..نگاش کردم..سکوت کردم..گفت دروغ میگی؟ شوهر نداری؟
قادر نبودم بیش از اون بغضم رو نگه دارم...یک دفعه زدم زیر گریه..
مثل یک انفجار..دلم داشت می ترکید از تنهایی و این همه فشار.خلاصه این که از سیر تا پیاز رو براش گفتم و گریه کردم.
گوشی رو برداشت و گفت و گفت م یخوام بهش زنگ بزنی..من کارش دارم...زنگ زدم همکارش صداش کرد گفت خانومته.و بعد گفت میگه بعدا تماس میگیره.و من می دونستم که تماس نمی گیره.آه خدای من چقدر گریه کردم اون روز..
و بعد یک رابطه عاطفی بین ما شروع شد.من خیلی تنها بودم و اون بهم آرامش می داد.و اون هم نم یتونست به یک زن متاهل زیاد نزدیک شه .تنها شانسی که داشتم این بود که اون آدم تم مذهبی داشت و آدم حسابی بود.
قسمت خلاف این دوران همین بود.من شوهر داشتم هر چند نداشتم ولی به هر حال هنوز جدا نشده بودم. چند روز گذشت
خیلی ازم سوال و جواب کرد.خیلی منو امتحان کرد تا بفهمه علت چیه..بالاخره با همسرم تماس گرفت و باهاش صحبت کرد .من نبودم وقتی تماس گرفت و نم یدونم چی گفتند به هم.فقط دفعه بعد که منو دید گفت چرا با خونوادت در میون نمیذاری؟ باید تو رو نجات بدن.
و اما خلاف ترین قسمتش زمانی بود که ازش خواستم بغلم کنه..احساسی که آمیخته ای از همه ی نیازهای طبیعی من ، تنهایی هام و اون همه اندوه توی دلم بود...به صورت محبت آمیزی منو بغل کرد و گفت : باید بری..تو شوهر داری..گفتم من از طلاق می ترسم..گفت پس اگر تصمیمی نداری باید باهاش کنار بیای.و بعد سوره قران رو در مورد زنا برام خوند و گفت مواظب باش تو خیلی جوونی..
الان هم که دارم صحبت می کنم دربارش اونقدر گریه کردم که کیبرد خیس خیس شده..
و وقتی جدا شدم که دیگه بچه داشتم و هیچ وقت شهامت این رو پیدا نکردم که بهش زنگ بزنم چون اون مجرد بود و می دونستم دیگه خیلی چیزا رو از دست دادم برای کنار اون بودن.
بعدنا که بزرگتر شدم و فهمیدم همسرم چه ظلمی در حق من کرد توی غربت تهران هرگز نمی بخشمش..
هر اتفاقی ممکن بود برای من بیفته .فقط شانس آوردم که سفره ی دلمو برای یه آدم بیشرف باز نکردم.
فعلا بسسسه..درمورد خلاف بعد از اون دوران بعدا می نویسم..

نمایش یا پنهان متن

چقدر دلم می خواد بر حسب اتفاق یه بار دیگه ببینمش

و اما زشت ترین کاری که در دوران مجردی دوباره انجام داد:
فکر کنم دعوایی که با شوهر خواهرم کردم .دلیلش دخالت توی مجادله ی پسرم و دختر خواهرم بود.من دوست نداشتم توی دعوای بچه ها دخالت کنم.نتیجه این شده بود که هر وقت پسرم با خواهر زاده م دعواش میشد شوهر خواهرم به شدت پسرم رو دعوا می کرد .من سکوت می کردم.تااینکه یکبار پسرم با گریه اعتراض کرد که من هر کاری می کنم عمو منو دعوا می کنه در حالیکه وقتی هلیا فلان کارو می کنه تو هیچ چی نمی گی ..جیگرم خیلی سوخت.به درستی از خواهرم خواستم که به شوهرش بگه که دخالت نکنه.اما فایده ای نداشت.و من یکبار توی دعوای بچه ها به طرز زشتی شوهر خواهرم رو انتقاد کردم.اسمش رو با پسوند خانوم صدا کردم و گفتم رفتارت رفتار یک زنه..مثل خاله زنک ها توی بازی بچه ها دخالت می کنی و بعدش هم خواهرزاده م رو به شدت دعوا کردم.و بهش گفتم منو دیگه خاله صدا نکن..
اون مسئله حل شد و شوهر خواهرم درست شد ولی من از مرور اون حرفایی که بهش زدم خوشم نمیاد