میل هست، اما نعوظ اتفاق نمی‌افتد یا وسط کار از بین می‌رود؛ و رابطهٔ جنسی هم دیگر به خوبی گذشته نیست. وقتی این وضع چند بار تکرار شود، چرخهٔ معیوبی شکل می‌گیرد که شریک زندگی را هم دلخور می‌کند.
کریستینا لیندآ سارینن (Christina Lindea Saarinen)، سکسولوگ بالینی (kliininen seksologi)، می‌گوید هر روز بیشتر با پدیده‌ای تازه در مطبش روبه‌رو می‌شود. وقتی ریشهٔ مشکل نعوظ و بی‌میلی جنسی کاویده می‌شود، گاهی چیزی به نام «سندرم دست مرگ» (death grip syndrome، به فنلاندی kuoleman ote -oireyhtymä) پیدا می‌شود؛ یعنی شیوهٔ خودارضایی خشن و مکانیکی با دست محکم. این پدیده مردان جوان را هم در بر می‌گیرد.
بی‌حسی آلت چطور پیش می‌آید؟
به گفتهٔ سارینن، «بی‌حسی آلت» (peniksen turtuminen) اصطلاح دقیق‌تری است. با سال‌ها خودارضایی با فشار زیاد، آلت به لمس خشن عادت می‌کند و حساسیت عصب‌های زیر پوست آسیب می‌بیند. ناحیهٔ تناسلی در سطحی کوچک عصب‌های بسیار زیادی دارد، و برای همین این اثر آن‌جا شدیدتر است.
نتیجه این است که نعوظ مشکل پیدا می‌کند و ارضا شدن با شریک، چه در آمیزش، چه در رابطهٔ دهانی و چه به روش‌های دیگر، سخت می‌شود؛ چون لمس شریک دیگر به اندازهٔ دست خود فرد تحریک نمی‌کند.
این مشکل فقط مخصوص مردان نیست. ایلتا-سانومات در زمستان ۲۰۲۴ نوشته بود که استفادهٔ مکرر و با فشار زیاد از اسباب‌بازی تحریک کلیتوریس مثل ستیسفایر (Satisfyer) هم می‌تواند به مرور حساسیت کلیتوریس را کم کند.
خبر خوب: اغلب بدون دارو درمان می‌شود
به گفتهٔ سارینن، مشکل نعوظی که از بی‌حسی می‌آید اغلب بدون دارو و توسط خود فرد قابل جبران است. او ابتدا توصیه می‌کند مدتی از هرگونه تحریک جنسی، از جمله خودارضایی، رابطهٔ دهانی و آمیزش، پرهیز شود. بعد سه تمرین را پیشنهاد می‌کند که هم حساسیت را برمی‌گرداند و هم حضور ذهن، آرامش و ارتباط با خود و شریک را تقویت می‌کند.
۱. تمرکز حسی (Sensate Focus)
این روش را پژوهشگران پیشگام جنسی، ویلیام مسترز (William H. Masters) و ویرجینیا جانسون (Virginia E. Johnson)، ساخته‌اند و تمرکزش بر حس و لذت لمس است، نه رسیدن به ارگاسم.
- طرف دریافت‌کننده ترجیحاً دراز می‌کشد؛ با لباس زیر نازک یا برهنه، ظرافت‌های لمس بهتر حس می‌شود.
- در بار اول، اندام تناسلی و سینه‌ها اصلاً لمس نمی‌شوند. بدن عضو به عضو با نوک یک انگشت یا همهٔ انگشت‌ها نوازش و با کف دست، گاهی نرم و گاهی کمی محکم‌تر، فشرده می‌شود.
- در دفعه‌های بعد می‌توان لمس را به همهٔ بدن گسترش داد، اما بدون قصد تحریک.
- دریافت‌کننده لازم نیست واکنشی نشان دهد؛ فقط اگر لمسی ناخوشایند بود فوراً بگوید.
- عجله نکنید: سارینن دست‌کم ۲۰ دقیقه پیشنهاد می‌کند. موسیقی آرام و شمع هم کمک می‌کند.
به گفتهٔ او این تمرین برای کسانی که تجربهٔ آسیب جنسی دارند هم مناسب است، چون در مرکزش لمس مهربان و محترمانه است.
۲. آغوش ذوب‌شونده (Melting hug)
این آغوش الهام‌گرفته از تانترا برای افزایش نزدیکی و کاهش استرس طراحی شده و اخیراً در شبکه‌های اجتماعی هم پرطرفدار شده است. آغوشی با تمام بدن، شامل ناحیهٔ لگن، که دست‌ها نرم و بدون فشار دور هم حلقه می‌شوند. اگر ۲۰ ثانیه یا بیشتر طول بکشد، اکسی‌توسین (oksitosiini) یا همان «هورمون عشق» آزاد می‌شود. سارینن پیشنهاد می‌کند دست‌کم روزی دو بار همدیگر را این‌طور در آغوش بگیرید.
۳. نگاه عمیق (Eye gazing)
روبه‌روی هم بنشینید یا دراز بکشید، بدون حرف زدن، و چند دقیقه یا بیشتر در چشم هم نگاه کنید؛ بدون قضاوت یا هدف خاص. اگر معذب شدید، تمرین را قطع نکنید و ادامه دهید. این تمرین پیوند عاطفی و اعتماد را تقویت می‌کند و تنش بدن را می‌گیرد.
بعد از تمرین‌ها چه کنیم؟
وقتی حس کردید حساسیت دارد برمی‌گردد، می‌توانید کم‌کم تحریک جنسی را اضافه کنید، اما تمرین‌ها را منظم ادامه دهید. شیوهٔ خودارضایی هم باید به‌جای حالت «خلبان خودکار» حسی‌تر شود، وگرنه بی‌حسی برمی‌گردد.
سارینن همچنین توصیه می‌کند اگر پورنو بخش اصلی خودارضایی بوده، مصرفش را کم کنید. به گفتهٔ او بسیاری از کسانی که زیاد پورنو می‌بینند بیش از حد روی آلتشان متمرکزند و مدام نعوظ را چک می‌کنند. او یادآوری می‌کند که گاهی پشت حس بی‌حسی این هم هست که شریک برای فرد جذابیت جنسی ندارد یا شور و تحریک کافی نشان نمی‌دهد.
«موضوع اجرا نیست؛ موضوع این است که هر دو بازی کنند و لذت ببرند. تحریک و نعوظ محصول جانبی لذت و آرامش‌اند و باید طبیعی بیایند، نه به زور.»