یک عصر جمعه پاییزی، هوا تاریک است اما تا حد زیادی خشک. ماه بالا آمده و ساعت نُه شب است. گروهی از طبیعت گردان خارجی و چند فنلاندی در کالایروی (Kalajärvi) اسپو از اتوبوس پیاده می شوند. آن ها کفش کوهنوردی، کوله پشتی، بطری آب و چراغ پیشانی دارند و بعضی ها هم با عصای پیاده روی آمده اند.
خبرنگاران Yle آغاز این پیاده روی شبانه هالووین را در کالایروی اسپو و پایان آن را صبح شنبه در نووکسیو (Nuuksio) دنبال کردند. گروه در طول شب نزدیک به ۲۵ کیلومتر در جنگل ها و مناطق باتلاقی راه رفت.
همه چیز با بیکاری آغاز شد
ماجرا از جایی شروع شد که کلائودیو لینتونن (Claudio Lintunen) دو سال پیش از دانشگاه فارغ التحصیل شد و بیکار ماند.
او می گوید: «وقت بود، اما پول نبود. دلم می خواست به ماجراجویی بروم. گزینه ها یا سفرهای رایگان کسل کننده بودند یا تورهای گران با راهنما، که هیچ کدام مناسب من نبود.»
لینتونن می خواست خودش را در طبیعت به چالش بکشد و به این فکر افتاد که لازم نیست همه کارها را تنها انجام داد. به همین دلیل اجتماع Adventure Time را بنیان گذاشت.
در خارج از کشور با یک اجتماع ماجراجویی مشابه آشنا شدم. سال ها افسوس می خوردم که چنین گروهی در فنلاند نیست، اما تصور نمی کردم بتوانم خودم یکی را راه بیندازم. وقتی بیکار شدم، فکر کردم به اندازه کافی حسرت خورده ام و با مهارت های کاملاً پایه هم می شود شروع کرد.کلائودیو لینتونن
دو سال و حدود ۵۰ سفر
فعالیت گروه در دو سال تثبیت شده است و تاکنون حدود ۵۰ سفر برگزار کرده اند. در نخستین سفر، لینتونن تنها بود. سپس در چند سفر هر بار یک شرکت کننده تازه اضافه شد. کم کم تعدادشان به شش نفر رسید و بیشترین تعداد تاکنون ۱۸ نفر بوده است. در پیاده روی شبانه اسپو، جز لینتونن ۱۴ نفر دیگر حضور داشتند و به مناسبت هالووین چند «روح» هم در میانشان بود.
ایده اصلی این است که افراد از منطقه امن خود بیرون بیایند و به چالش کشیده شوند. سفرها رایگان اند یا هزینه اندکی دارند.
لینتونن می گوید: «می خواهیم همه امکان ماجراجویی واقعی داشته باشند. به دنبال تأمین مالی هستیم تا هزینه شرکت را باز هم کمتر کنیم.»
او به امکان امانت دادن تجهیزات هم فکر کرده است، چون همه وسایل شخصی ندارند. بخشی از شرکت کنندگان فقط مدت کوتاهی در فنلاند هستند، مثلاً در تبادل دانشجویی یا مأموریت کاری.
سفر شبانه در اسپو
شرکت کنندگان عصر جمعه کمی پیش از ساعت هشت در ایستگاه مرکزی راه آهن هلسینکی جمع شدند و با اتوبوس شماره ۳۴۵ به کالایروی رفتند. از ایستگاه اتوبوس مسیر تا حاشیه جنگل نزدیک ادامه یافت، جایی که هر کس خود را کوتاه معرفی کرد.
سفر از مسیرهای بدون کوره راه و با توقف های کوتاه برای استراحت و غذا تا صبح ادامه یافت.
لینتونن صبح شنبه می گوید: «سوسیس ها خورده نشدند، چون چوب ها آن قدر خیس بودند که آتش روشن نشد. با این حال خوراکی کافی بود و بخشی از آن هم باقی ماند.»
به گفته او، مسیر سفرها اغلب بیرون از کوره راه های علامت گذاری شده است، اما از همان مرحله طراحی مسیر اصول طبیعت گردی مسئولانه رعایت می شود. گروه هرگز یک مسیر را دو بار نمی رود و همیشه می کوشد به مقصدهای تازه برود.
روی نقشه، در طرح فقط یک خط مستقیم از دل جنگل و باتلاق دیده می شود. حتی برگزارکنندگان هم مسیر را از پیش نمی شناسند و راهنما نیستند. کل گروه در پیشبرد سفر سهیم است و با هم از پس موانع برمی آییم.کلائودیو لینتونن
همبستگی در دل طبیعت
لینتونن دیده است که ماجراجویی های خودجوش ماندگارترین خاطره ها را می سازند و چالش های مشترک آدم ها را به هم نزدیک می کنند.
او می گوید: «وقتی شب در دل باتلاق هستیم، باران می بارد، کفش ها خیسِ خیس اند و بعد از ۲۰ کیلومتر پاها درد می کنند، نگه داشتن هر نوع نقاب سخت است و شخصیت واقعی آدم آشکار می شود.»
به باور او، گذر از سختی ها بیرون از منطقه امن باعث می شود آدم قدر زندگی روزمره را بیشتر بداند: «یاد می گیری چیزهای کاملاً عادی را ارج بگذاری و آسایش را جور دیگری ببینی. بعد از یک پیاده روی سخت شبانه، تخت خواب ناگهان بهشت روی زمین است.»
صبح شنبه در نووکسیو هوا هفت درجه بالای صفر است و رطوبت کمی در صبح حس می شود. گروه به اتوبوس ساعت ۷:۴۷ که برنامه ریزی شده بود نمی رسد. بخش نخست گروه کمی پیش از ساعت هشت به نزدیکی ایستگاه اتوبوس می رسد و بقیه هم اندکی بعد. وقت آن است که راه به سوی ماجراها و سفرهای تازه ادامه یابد.
