Shaaban

جلو منو بگیر جونِ شعبان نذار حرف بزنم تو رو به قرعان دیگه خستم از این جنگ مداوم بذار منم بگم گور پدر ایران منم میزنم تو تیریپِ هنری با اشعارِ کم خطر و کمری شاید نون و آبی گیر بیاد حال کنیم با این جماعتِ حشری میشم زبون بسته از فریاد میزنم تو کارِ سمبل و نماد یه کم کلفته ولی می اَرزه از پشت جنگِ منو برج میلاد تو کارگری و حرفت قبول زندگی سخته و مردِ مسئول آدم میزاد زیرِ بار مخارج می فهممت گِلِه هات معقول میدونم دستات پینه بسته چش زنت از دوخت و دوز خسته پسرتم که میگن دوایی شده هنوز دعا میکنی به اون گلدسته هنوزم میری پابوس امام رضا راستی شفا گرفت دخترت ثریا هنوزم توی حسرتِ حج هستی ایشالا کمک می کنه خودِ خدا حقوقت میرسه تا آخر ماه اصلا حقوق گرفتی تو این ماه چته میزون نیستی پکری اوستا چته چی شده گریه میکنی چرا شعبان خرابِ بغضتم مرد تو کوهی کم میاره پیشِ تو درد بخند درست میشه وضع و اوضاع این رئیسِ جدید یه وعده هایی کرد شعبان اشن چی گده؟ شعبان اینا چی میگن دیگه نمی خونم از نقی و مهدی شعبان تو واسم امامی مرد شعبان تو فرای همه ی اونایی تو جایی نرفتی که برگردی مه ماله کشی بلدی و زیرآبزنی نه ژنو میدونی چیه و چونه زنی نه هسته ای حق مسلمته حق تو اینکه اینجا جون بکنی نه پول و پَله و ارث و میراث نه رابطه با بزرگان و خواص نه آرتیستِ دوزاری چش آبی که از پِهن واست بسازن اسکناس نه موزیستینِ خالتور شادی نه دنبالِ مجوزِ ارشادی نه تو دیسکو ها غرقی و کاباره ها نه تو تلویزیونا تز دادی تو فقط هستی که رنج ببری که له شی توی جبر کارگری تو هستی که هستیتو بگیرن شعر بشی یک شعرِ شعاری من پشت کامپیوتر هواتو دارم روز کارگر استاتوس میذارم رفقام هم از اقصی نقاط جهان لایک میکنن و پاش کامنت میذارن شعبان اشن چی گده شعبان اینا چی میگن دوباره آسمون دیل پوره بو سیه ابرانه جیر مهتاب کوره بو دوباره دلِ آسمان پر شد مهتاب زیرِ ابرهای سیاه کور شد