یادداشت یک روزنامه نگار فنلاندی: سینه هایی دارم که باید یاد می گرفتم با آن ها زندگی کنم

رویای یک دختربچه از کجا آمد؟

نوروکورپی می نویسد که یاسمین، شخصیت کارتون «علاءالدین» (Aladdin)، باشکوه ترین چیزی بود که تا آن زمان دیده بود: موهای پرپشت، کمر باریک و سینه های پر. بعدها ستاره های واقعی سینما و تصویرهای تبلیغات و رسانه ها همان الگو را تکرار کردند. «چه عالی، من هم چنین سینه هایی خواهم داشت!»

او در انتظار سینه های خودش، جوراب های گلوله شده را زیر تاپ می گذاشت و نقش زن بزرگسال را بازی می کرد. وقتی سینه هایش شروع به رشد کردند، خوشحال شد.

«شاید حدس بزنید که چه شد.»

به گفتهٔ او، هیچ کس به یادش نیاورد که بگوید سینه ها بسیار متفاوت اند و برای همه مثل شاهزاده خانم های قصه ها رشد نمی کنند. سینه های او کوچک ماندند.

بیست سال بعد چه حسی دارد؟

نوروکورپی یادش نیست در چند سالگی دیگر آرزو نکرد که سینه هایش بزرگ تر شوند؛ اما می داند پذیرفتن آن ها چقدر زمان برده است. تقریباً ۲۰ سال بعد، او هنوز روی این کار می کند که از آن ها راضی باشد.

به نوشتهٔ او، خنده دارترین بخش ماجرا این است که در اصل سینه هایش را دوست دارد: کوچک و یعنی کاربردی اند، دردسری ندارند، حس خوبی دارند و به چشم خودش هم قشنگ اند.

او می نویسد لباس ها اغلب طوری به نظر می رسند که انگار سینه ای در آن ها نیست، در عکس ها می بیند که اگر سینه هایش بزرگ تر بود بدنش «متناسب تر» به نظر می رسید، و هر بار که سینه های «بی نقص» کسی را می بیند حسادت می کند. «هنوز هم نمی توانم برهنه در برابر مردها به سینه هایم افتخار کنم. می ترسم کافی نباشند.»

او می گوید از بسیاری جهات با معیارهای زیبایی (kauneusihanne) جور است و سینه هایش با وجود اندازهٔ کوچک، سالم و در محدودهٔ طبیعی اند. «شاید کسی فکر کند که من دلیلی برای ناامنی ندارم. اما به نظر خودم نمونهٔ کامل تصویر دوران ما هستم: ظاهرم در قالب جا می شود و باز هم احساس ناکافی بودن می کنم.»

چرا زنان فنلاندی بیشتری سیلیکون می گذارند؟

نوروکورپی می نویسد به همین دلیل تعجب نمی کند که زنان فنلاندی بیشتری تصمیم می گیرند ایمپلنت سیلیکونی (silikonit) بگذارند. به گزارش روزنامهٔ هلسینگین سانومات (Helsingin Sanomat) در ۶ خرداد ۱۴۰۵ (۲۷ مه ۲۰۲۶)، سینه ها امروز کمی معتدل تر از گذشته بزرگ می شوند، اما میانگین اندازهٔ ایمپلنت ها هنوز ۲۵۰ تا ۳۰۰ میلی لیتر است؛ به اندازهٔ یک لیوان آب نسبتاً بزرگ.

او می گوید فهمیدن دلیل هایی که به جراحی می رسند، این را از بین نمی برد که با دیدن هر سینهٔ کوچکی که بزرگ شده غمگین می شود؛ چون برایش یادآوری این است که سینه های او از آن هایی اند که در فرهنگ امروز پذیرفته نمی شوند.

پیام او به دختربچه های امروز چیست؟

نوروکورپی به کودکی فکر می کند که امروز با تحسین به بزرگسالان نگاه می کند و رویای روزی را دارد که شبیه آن ها شود. «گلویم فشرده می شود، چون می دانم به احتمال زیاد آینده ای در پیش دارد که اول از بدن معمولی اش ناامید می شود و بعد باید یک کشمکش ذهنی را پشت سر بگذارد؛ یا زیر تیغ جراحی برود.»

به نوشتهٔ او، همین حالا بسیار مهم است یادآوری کنیم که شاهزاده خانم های قصه ها، قصه اند. «چیزهای دیگری هم می توانند خواستنی، زیبا و پیش از هر چیز معمولی باشند؛ کافی است اجازه دهیم دیده شوند.»