Ashkeh Norouz

بمان میهن داغ دارم بمان بمان میهن داغ دارم بمان به اشک و‌دل سوگوارم بمان گر اشکی تو رو مانده در این ستیز به اوراق تاریخ خونین بریز که تاریخ هم بر تو گریان شود چو من برگ برگش پریشان شود بمان ای پریشان تر ازبخت من چو خواهی بمانم بمان ای وطن که ایران بسی امتحان داده است بس افتاده است و بس استاده است اگر گفتگو ها ز افتادگیست همین خود سراغاز ایستادگی ست بمان بمان میهن داغ دارم بمان راه گم کرده بهاری که به ایران اید غم پاییز بپوشاند ونالان اید راه گم کرده بهاری که به ایران اید غم پاییز بپوشاند ونالان اید ای پرستو ای پرستو مثه قشلاق به ییلاق آیی به قدم بوسی تو لاله ویران امد جلوه ی صبح چه سنگین نفس آید که بهار ان خرانیست که با باد پریشان آید ان خزانی که با باد پریشان آید خانمان سوخته خانمان سوخته بسیار و من از پوچیه دست هدیه ام گوهر اشکی که به دامان آید راه گم کرده بهاری که به ایران آید غم پاییز بپوشاند و نالان اید راه گم کرده بهاری که به ایران اید غم پاییز بپوشاند و نالان اید ابرهایست ابرهایست که از سینه ی مرحم خیزد گریه دردیست گریه دردیست که با دانه ی‌ باران اید بلبل بسته نفس بین چه خموش است به باغ جغد ویرانه گزینبین چه غزل ها اید بنگر ای باد بهاری چه به ایران بگذشت از نسیمی که ز‌گل های شهیدان اید بنگر ای باد بهاری چه به ایران بگذشت از نسیمی که ز گل های شهیدان اید راه گم کرده بهاری که به ایران اید غم پاییز به گوش اید و غم نالان اید بنگر ای باد بهاری چه به ایران بگذشت از نسیمی که زگل های شهیدان اید راه گم کرده بهاری که به ایران اید غم پاییز به کوش اید و نالان اید