Safar

شب اندوهگین دردناکی بود و می بارید تو می رفتی و با تو آسمان می رفت به شب می رفت تو می رفتی و بی تو آسمان می مرد و شب می مرد نمی دانم که با ما بود و دانم آنکه با ما بود تو را می بست و می برد و مرا میخست و میآزرد تو میرفتی و من آرام در خود گریه میکردم غمم بر هر رگ نازکتر از مو نیشتر میزد زمین می برد با خود شهرها و آشیان ها را کبوتر های دست تو به حسرت بال و پر می زد درآن شب بی تو در من دست مرموزی تکان می خورد در آن شب بی تو در من پای سنگینی صدا می کرد تو گویی در شبی تاریک و باران خورده دستی سرد درون آشیان گرم و خاموشی شنا می کرد نمی دانم چرا آن شب چنین احساس می کردم که مرغی خواب می بینم شبی سرد است و طوفانی درختان شاخهاشان استخوانی گشته خون آلود فتاده آشیان ها برکف باد پریشانی فتاده آشیان ها برکف باد پریشانی شب اندوهگین دردناکی بود و می بارید