توصیه به والدین در فنلاند: با نوزادی که غان و غون می کند حرف بزنید و پاسخ را عقب نیندازید

نوزادان پیش از آنکه سخن گفتن را بیاموزند، برای نمونه با غان و غون کردن (jokeltelu) با والدین خود گفت وگوهایی واقعی دارند؛ چه والدین از این موضوع آگاه باشند و چه نباشند. بزرگسال ناگزیر با صداسازی یا با زبان کودکانه پاسخ می دهد، برای مثال با لحنی زیرتر و آهنگ کلام اغراق شده.

بر پایه پژوهشی تازه در ایالات متحده، بزرگسالان دقیقا در همین موقعیت های صداسازی نوبتی به نوزاد یاد می دهند که چگونه گفت وگو کند. به گفته پژوهشگران، زبان به خودی خود و به طور طبیعی رشد نمی کند، بلکه پایه آن در همین تعامل های کوچک و اغلب بازیگوشانه ساخته می شود.

در این پژوهش که در نشریه علمی Journal of Applied Behavior Analysis منتشر شده است، پژوهشگران مطالعات چند دهه درباره چگونگی آموختن صداسازی در نوزادان را بررسی کردند و اکنون می گویند که گفت وگو بر زبان مقدم است.

به غان و غون نوزاد واکنش نشان دهید

پژوهش بر دو شیوه کلیدی متمرکز بود که بزرگسالان به طور طبیعی با نوزادان به کار می برند. نخستین شیوه، تکرار فوری صداهایی است که کودک تولید می کند. دومی با نام گفتار پرورشی (hoivapuhe) شناخته می شود؛ همان شیوه اغراق شده و کودکانه سخن گفتن که بزرگسالان غریزی هنگام حرف زدن با نوزاد به کار می برند.

هر دو شیوه به طور موثر به رشد گفتار نوزاد کمک می کنند، اما به گفته پژوهشگران، شیوه نخست یعنی تقلید صداهای نوزاد قوی ترین اثر را دارد.

رویدادی که در ظاهر یک تعامل کوچک به نظر می رسد، می تواند در واقع پیامدهای رشدی چشمگیری برای تحول زبان داشته باشد.Martha Pelaez

این را مارتا پلائز (Martha Pelaez)، استاد دانشگاه بین المللی فلوریدا (Florida International University) و از اعضای گروه پژوهشی، در اطلاعیه ای گفته است.

پژوهشگران دریافتند هنگامی که مراقبان بی درنگ به صداسازی نوزادان پاسخ می دادند، به ویژه با تقلید صداهای آنان، نوزادان بیشتر صدا تولید می کردند و صداهای شبیه به گفتار بیشتری می ساختند. این اثرها نه تنها در نوزادان با رشد معمول، بلکه در کودکان طیف اوتیسم و کودکان دارای معلولیت رشدی نیز دیده شد.

فوری به نوزاد پاسخ دهید

زمان بندی نیز اهمیت دارد. وقتی بزرگسال بی درنگ صداسازی کودک را تقلید می کرد، نوزادان فعالانه تر در تعامل شرکت می کردند، توجه بیشتری نشان می دادند و با احتمال بیشتری دوباره صدا تولید می کردند. پاسخی که حتی با چند ثانیه تاخیر داده می شد، اغلب به مراتب کم اثرتر بود.

آن را مانند یک گفت وگو در نظر بگیرید. اگر کسی چند دقیقه پس از سخن گفتن شما پاسخ دهد، تعامل پیوند و ریتم طبیعی خود را از دست می دهد. همین اصل درباره نوزادان هم صادق است. پاسخ های فوری به نوزادان کمک می کند بفهمند صداسازی آنها بر جهان پیرامون اثر می گذارد. این لحظه ها سنگ بنای ارتباط اولیه هستند.Martha Pelaez

مهارت های مهم تقویت می شوند

در این پژوهش همچنین بررسی شد که چرا انسان ها ممکن است گرایشی زیستی به چنین تعاملی داشته باشند. تقلید از سوی مراقب و گفتار ویژه نوزاد می تواند دلبستگی اجتماعی، توجه و نوبت گیری را تقویت کند؛ مهارت هایی که برای ارتباط و بقا تعیین کننده اند.

رفتار صوتی مشابهی که به سمت نوزادان جانوران هدایت می شود، حتی در جانورانی که صداسازی را می آموزند، مانند دلفین ها، خفاش ها و گنجشک سانان فنچ گورخری، دیده شده است.

برای متخصصان بهداشت و درمان و خانواده ها، این یافته ها می تواند پیامدهای مهمی در حمایت از کودکان دارای تاخیر در رشد گفتار داشته باشد. نویسندگان پژوهش یادآور می شوند که تعاملی ساده و پاسخگو به صداسازی کودک، به ویژه در دوران نوزادی، می تواند به تقویت رفتارهای صوتی اولیه پیش از رشد زبان واقعی کمک کند.

این مقاله پیش تر در نشریه Tekniikan Maailma منتشر شده بود.