Zemestoon Oomad O Raft

از ته دل بوش کردم یهو دیدم خشک شد گلم خودم خالی کردم یهو دیدم پُر شد دورم همه جا تیره شد از ته دل بوش کردم یهو دیدم خشک شد گلم خودم خالی کردم یهو دیدم پُر شد دورم همه جا تیره شد تو دل شب گم شد صبحم رُک شد سخنم و جنگیدم با خود تو خودم اَه باز دوباره گرم که شد قلم گفت برام از درد مشترک رفتم جلو چون دیدم پول برگشت رفته پشت سرم سخته پس به بخت دل ببازم حرص و آز زیاده پس همه برده اسکناس -َن عینِ تاس -َن معلوم نیست چند چندن مشکلاتتم بد تر که میشه کم تر نمیشه سر چهار راه مرشدهای سبز دست بند زدن نو جوونیمو یادش به خیر نه شر یادش حاکم میزنه و میرقصه کل شهر به سازش حقیقت تلخه آره زمستون اومد و رفت نخشکوند ریشه هام و زوزه ی گرگها گرفت باز کل بیشه هارو آزادی آزادی دل و دین و کیش ما شد دل و دین و کیش ما شد کیش ما شد زمستون اومد و رفت نخشکوند ریشه هام و زوزه ی گرگها گرفت باز کل بیشه هارو آزادی آزادی دل و دین و کیش ما شد دل و دین و کیش ما شد کیش ما شد عجیبه نه غریبه آشنا میشه آشنا ها غریبه اَه چاله رو رَد میکنی یه چاه عمیقه بد وقتی چشم هات بیشتر دید میفهمی زندگی کثیفه خوب ضعیف و خورد اونی که قویه همیشه خُب یکم سختته ولی رسمشه این تا اَبد زندگی همینه خُب نیست خودی تر از خودت کسی به تو اصلا فکر نمیکنه باید تنها بری مسیرتو تنت آواره ی غربته روح تو بدنت اَسیره چون روح تو بدنت اَسیره چون بگو چرا پریشون خواب های ما بگو چرا تیرگی هست خیره میشن تو میدون به بدن بالای دار اِعدام آرزو یعنی حقیقت رو زمینه نگاه به آسمون زمستون اومد و رفت نخشکوند ریشه هام و زوزه ی گرگها گرفت باز کل بیشه هارو آزادی آزادی دل و دین و کیش ما شد دل و دین و کیش ما شد کیش ما شد زمستون اومد و رفت نخشکوند ریشه هام و زوزه ی گرگها گرفت باز کل بیشه هارو آزادی آزادی دل و دین و کیش ما شد دل و دین و کیش ما شد کیش ما شد آخریشه رو به روم من راهم و دارم هنوزم این باور رو دارم تنها میای و تنها میری نیازی نی به عالم و آدم پیش میرم من آروم باز و آره میشکونم قانون هارو خاک گرفته جادمون رو می شوره بارون راه و اگه چِهرت سرد ترینه تلخ روزهات و درد کمینه اولین شکوفه گفت قوی باش زمستون رفتنیه زمستون رفتنیه بیا زمستون اومد و رفت نخشکوند ریشه هام و زوزه ی گرگها گرفت باز کل بیشه هارو آزادی آزادی دل و دین و کیش ما شد دل و دین و کیش ما شد کیش ما شد زمستون اومد و رفت نخشکوند ریشه هام و زوزه ی گرگها گرفت باز کل بیشه هارو آزادی آزادی دل و دین و کیش ما شد دل و دین و کیش ما شد کیش ما شد لقمان را گفتند ادب از که آموختی گفت از بی ادبان هرچه از نظر ایشان در نظرم ناپسند آمد از فعل آن پرهیز کردم