«راستش را بخواهید، گاهی ترسیده ام.» این را Eeva می گوید؛ مربی ای که ۲۰ سال در مهدکودک های تامپره کار کرده است. Yle نام واقعی و محل کار او را برای حفظ حریم کودکان منتشر نکرده است.
چند نمونه از گزارش های کارکنان: کودکی به شدت به قفسهٔ سینهٔ مربی لگد زد؛ کار تا آخر روز ادامه پیدا کرد، اما چند روز بعد درد شدیدی در پهلو آمد و پزشک گفت دنده شکسته است. سر ناهار، کودکی ناگهان انگشتش را در چشم بزرگ سال کناری فرو کرد. کودکی دیگر با یک لگد چرخشی به گونهٔ مربی زد که «تمام سرم لرزید».
ماجرا چقدر بزرگ است؟
Yle گزارش های موقعیت های خطرناک در آموزش و مراقبت پیش از دبستان (varhaiskasvatus) و پیش دبستانی (esiopetus) تامپره در سال های ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵ را بررسی کرد. صدها گزارش از خشونت کودکان علیه کارکنان بود و تعدادشان در سال های اخیر به طور چشمگیری بالا رفته است. به جز لگد، کارکنان کتک خورده اند، چنگ خورده اند و وسایل به سمتشان پرت شده؛ با چنگال و مداد هم زده شده اند و در یک گزارش آمده که کودکی ۵ ساله بزرگ سالی را خفه کرده است.
این پدیده فقط مخصوص تامپره نیست. طبق نظرسنجی شرایط کار اتحادیهٔ آموزش فنلاند (OAJ) که اوت منتشر شد، یک نفر از هر سه پاسخ دهنده در کارش با خشونت کودکان روبه رو شده است. اولا والی (Ulla Walli)، مدیر امور حقوقی OAJ، می گوید دو سال پیش ۳ درصد گفته بودند خشونت به مرخصی استعلاجی کشیده و امسال ۷ درصد. به نظر او بخشی از افزایش به این دلیل است که حالا راحت تر گزارش می دهند.
پتری ووریو (Petri Vuorio)، نمایندهٔ ایمنی کار مهدکودک های تامپره، می گوید هشت سال پیش در کل شهر ماهی حدود ۲۰ گزارش می رسید؛ حالا از یک واحد ممکن است ماهی ۵۰ گزارش برسد. در بعضی گروه ها کودک پرخاشگر را هر روز، گاهی چند بار در روز، باید آرام کرد یا نگه داشت و هر بار ممکن است بیش از یک ساعت طول بکشد؛ آن وقت برای بقیهٔ بچه های گروه نیروی کافی نمی ماند.
چرا بچه ها خشن می شوند؟
طبق گزارش ها، بسیاری از کودکانی که رفتار پرخاشگرانه دارند، به حمایت ویژه نیاز دارند؛ مثلاً به دلیل اوتیسم یا ADHD. یانا آنتیلا (Jaana Anttila)، کارشناس انجمن اوتیسم فنلاند، می گوید خشونت در کودکان طیف اوتیسم اغلب با استرس بالا همراه است: «وقتی فشار و استرس روی هم جمع شود، رفتار هم ممکن است بیشتر شود.» عوض شدن مدام کارکنان، محیط پر سروصدا و گروه های بزرگ از عوامل این فشارند.
کارکنان در گزارش ها نوشته اند چه چیزی کمک می کند: کودکی که حمایت ویژه می خواهد گروه کوچک تر و آرام تر لازم دارد، و کارکنان بیشتر تا امنیت همه تأمین شود. به گفتهٔ والی، مشکل این است که گروه ها بدون توجه به نیاز بچه ها تا سقف قانونی پر می شوند. کمبود مربی و معلم آموزش ویژهٔ واجد شرایط هم هست. او فقر خانواده ها، چالش های سلامت روان و قطبی شدن جامعه را هم در پس زمینه می بیند.
در مهدکودک، برای کودکانی که بیش از پنج ساعت در روز آنجا هستند، هر مربی حداکثر ۷ کودک بالای سه سال یا حداکثر ۴ کودک زیر سه سال می تواند داشته باشد. ووریو پیشنهاد می کند قانون عوض شود تا در گروه ها بزرگ سال بیشتری باشد و مهدکودک های تازه اتاق جداگانه برای آرام شدن داشته باشند.
اگر فرزندتان به مهدکودک می رود، این خبر را چطور می بینید؟
