کامرون در پایان سال ۲۰۲۰ و در ۱۱ سالگی همراه مادرش کریستینا رِوونیمی (Kristina Revonniemi) از ایالات متحده به منطقه تامپره آمد. شش سال بعد، او که اکنون در والکیاکوسکی (Valkeakoski) زندگی می کند، هنوز در حال تقویت زبان فنلاندی خود است.
مادر او که آمریکایی است و با یک فنلاندی ازدواج کرده می گوید: «این مسیر برای او آسان نبوده است.» یله نیوز (Yle News) نام کامل کامرون را به دلیل خردسال بودن او منتشر نکرده است.
امسال پاییز شش شهر، از جمله تامپره، دوره های دبیرستانی انگلیسی زبان راه اندازی کردند و خانواده گمان می کرد این گزینه طبیعی ترین قدم بعدی است. اما شرطی در میان بود: دانش آموز باید کمتر از سه سال در فنلاند زندگی کرده باشد و کامرون از این مهلت گذشته بود.
کامرون که آرزو دارد زیست شناس دریایی شود، به یله نیوز گفت: «هدف اصلی من در زندگی همین حالا این است که وارد دبیرستان شوم و مسیر تحصیلات عالی را پیدا کنم.» او بهار گذشته کلاس نهم را تمام کرد اما اکنون در وضعیت بلاتکلیفی است.
هزارتوی اداری
قانون به مدرسه ها اجازه می دهد در صورت وجود «دلایل وزین» از قاعده سه سال چشم بپوشند، اما کریستینا می گوید هیچ کس حاضر نشده برای پسرش این قدم اضافی را بردارد.
یوکا تولیوُوری (Jukka Tulivuori)، مشاور ارشد وزارتی در وزارت آموزش، به یله نیوز گفت که سراغ ندارد این استثنا حتی یک بار به کار رفته باشد. ماریا سویینن (Maria Soininen)، کارشناس حقوقی وزارت آموزش و فرهنگ، در ایمیلی نوشت: «تفسیر مضیق این استثنا موجه است.» او افزود شرایط استثنایی می تواند مواردی را دربر بگیرد که «پذیرفته نشدن به نتیجه ای آشکارا نامعقول بینجامد».
با این حال همه جایگاه ها در این سال تحصیلی پر نشد. به گفته تولیوُوری، امسال پاییز ۱۳۰ جایگاه وجود داشت اما تنها ۹۶ جایگاه به دانش آموزان داده شد. او گفت تصمیم پذیرش با خود مدرسه هاست و «ما نمی توانیم تصمیم آنها را نقض کنیم».
کریستینا می گوید شهر تامپره، میزبان دوره انگلیسی زبان پوینیکی (Pyynikki)، به او گفته است مدیر مدرسه هم نمی تواند این قاعده را کنار بگذارد. ماری آلتو (Mari Aalto)، مسئول آموزش متوسطه دوم تامپره، گفت: «وزارت آموزش به ما گفت نادیده گرفتن این قاعده ممکن نیست.» او یادآور شد که دبیرستان انگلیسی زبان شهرش بیش از ظرفیت متقاضی دارد: ۲۷ دانش آموز برای جایی که قرار بود ۲۰ جایگاه داشته باشد.
این حلقه ای از بوروکراسی است که نمی توانیم از آن بیرون بیاییم.Kristina Revonniemi
کریستینا استدلال می کند: «ما فکر می کنیم پرونده کامرون دقیقا همان چیزی است که این استثنا برایش وضع شده است. او هرگز سال آمادگی نداشت، در دوران همه گیری به اینجا آمد، مدرسه ها منابع محدودی برای آموزش او داشتند و مدرسه اش پس از سال ها هنوز سطح فنلاندی او را مقدماتی ارزیابی و ثبت کرده است.»
«تمرین مکالمه کم بود»
کامرون می گوید درس های فنلاندی او در مدرسه بیشتر به مطالعه شخصی خلاصه می شد: «به من بازی های Wordwall روی رایانه و یک کتاب ساده برای مطالعه دادند. تمرین مکالمه زیادی نداشتم.»
او در کلاس های ششم تا هشتم آزمون هایش را به انگلیسی می داد، اما در کلاس نهم همه چیز باید به فنلاندی انجام می شد و نمره هایش افت کرد. در پایان سال، معلمان به خانواده گفتند گزینه های او برای ادامه تحصیل به زبان فنلاندی محدود است.
کاری تابرمان (Kari Taberman)، معاون مدرسه سوریلا (Sorrila) در والکیاکوسکی، در ایمیلی به یله نیوز گفت: «زبان مدرسه ما فنلاندی است.» مدرسه نخواست درباره وضعیت کامرون اظهارنظر کند، اما تابرمان نوشت: «گاهی یادگیری فنلاندی برای دانش آموزان دشوار است. ما با اجازه دادن به انجام برخی تکالیف به زبان مادری یا استفاده از نرم افزار ترجمه از آنها پشتیبانی می کنیم.»
کریستینا می گوید هزینه کلاس های فنلاندی در مراکز آموزش بزرگسالان محلی را از جیب خود پرداخته تا شکاف زبانی پسرش پر شود.
نشستن در کلاس بزرگسالان
کامرون فعلا در دوره TUVA است، برنامه ای آماده سازی برای ورود به آموزش متوسطه دوم. اما این دوره آن چیزی نبوده که مادرش انتظار داشت: دیگر دانش آموزان بزرگسال هستند و معلوم شده او نمی تواند از این زمان برای بهبود نمره های نهایی خود استفاده کند، در حالی که تصور می شد چنین امکانی وجود دارد.
به عنوان بخشی از این برنامه، او در یک مهدکودک کارآموزی نیمه وقت می کند، در کنار کودکان سه و چهار ساله که یکی از آنها خواهر یا برادر کوچک تر خودش است.
دبیرستان های انگلیسی زبان تازه فنلاند برای جذب نیروی کار ماهر خارجی همراه با خانواده و آوردن افراد به همراه فرزندانشان به این کشور ایجاد شده اند. کامرون احساس می کند این هدف محقق نشده است: «به نظرم آنها بچه های فنلاندی زیادی را پذیرفته اند و همین جایگاه ها را برای کسانی که واقعا به آن نیاز دارند محدود می کند.»
هر چه پیش بیاید، خانواده قصد رفتن ندارد. کریستینا می گوید: «اینجا خانه ماست. ما حالا اینجا ریشه داریم.»
